Artbomber

2009-09-24T15:38:00.000-07:00

Μόνο για λίγο ξαποσταίνουμε και ξανά προς τη δόξα τραβάμε.
Κυρίες και κύριοι ξαναρχίσαμε

2009-03-30T16:35:00.000-07:00

Mαζευτήκαμε 13, αν δεν κάνω λάθος. Ήταν εκεί και ο εκδότης μας Οδυσσέας Χατζόπουλος που έδειχνε να χαίρεται τους νέους δημιουργούς.

Ωραίες φάτσες ρε παιδί μου. Τα πρόσωπα φαίνονταν έξυπνα. Εμένα μου άρεσε πολύ.

Σας ευχαριστώ όλους όσους ήρθατε ή εκδηλώσατε ενδιαφέρον.

Artbomber

Θα γίνουμε ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

2009-03-24T10:53:00.000-07:00

Η πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα στην Ελλάδα ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ έδειξε ενδιαφέρον για το πρωτότυπο εκδοτικό μας εγχείρημα και ετοιμάζει σχετικό άρθρο ζητώντας φυσικά τη συνδρομή μας.
Το ραντεβού (φωτογράφηση - συνέντευξη) ορίστηκε για τη Δευτέρα 30 Μαρτίου στις 19.00 στον εκδοτικό οίκο ΚΑΚΤΟΣ
[Πανεπιστημίου 46, Αθήνα. Τηλέφωνα 210.38.40.524, 210.38.44.458 Fax:: 210.33.03.098 info@kaktos.gr].

Όλα τα μέλη του group είστε καλεσμένοι του ΚΑΚΤΟΥ και του Artbomber στη συνάντησή μας τη Δευτέρα το βράδυ. Στην είσοδο απλά δηλώσετε ότι είστε ένας από τους 500.

Σας περιμένουμε...

2009-03-03T14:43:00.001-08:00

Η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα της χώρας έδειξε ενδιαφέρον για το εκδοτικό μας εγχείρημα. Όποιος από τους δημιουργούς μας ενδιαφέρεται να λάβει μέρος στο αφιέρωμα που ετοιμάζεται (φωτογράφιση - συνέντευξη) παρακακαλώ να στείλει mail στο artbomber@windowslive.com με τα στοιχεία του (ονοματεπώνυμο - κινητό).

500 Έλληνες γράφουν ένα βιβλίο

2009-02-12T10:04:00.000-08:00

Στήνουμε το μεγαλύτερο δημιουργικό πανηγύρι. Εξομολογηθείτε το μυστικό σας και γίνετε και εσείς ένα κομμάτι του πρωτότυπου έντυπου ψηφιδωτού μας.

Ακολουθούν 10 ιστορίες από τις 500 που θα εκδώσουμε στον ΚΑΚΤΟ.
Καλή σας διασκέδαση.

2009-02-12T10:03:00.000-08:00

ιστορία 1

Μ’ απατά. Η στάση του τελευταία έχει αλλάξει πολύ. Θεωρούσα όμως ότι είναι φυσιολογικό. Έψαξα το κινητό του και βρήκα τις απαντήσεις που χρειαζόμουν. Δεκάδες ερωτικά μηνύματα που κανονίζουν ραντεβού, τα ψέμματα που θα πουν στις οικογένειές τους. Και το προηγούμενο Σάββατο δεν είχε βγει με τους φίλους του. Μ’ αυτήν ήταν. Μ’ ενοχλεί που δεν σβήνει καν τα μηνύματα από το κινητό του. Ούτε καν με φοβάται; Δεν με υπολογίζει καθόλου; Εδώ και τρεις μέρες έχω καταλάβει τα πάντα αλλά ούτε με κοιτάζει πια για να υποψιαστεί τίποτα… Παλιά έλεγε ότι ήμουν ο έρωτας της ζωής του. Το αστείο είναι ότι εγω δεν τον ερωτεύτηκα ποτέ πραγματικά αλλά δεν μπορώ και να ζήσω χωρίς αυτόν πια. Θα συνεχίσω το ρόλο μου. Θα βουβάνω τον πόνο μου. Θα ξαναγλυκάνω τη ματιά μου. Τι θα κάνω αν με χωρίσει;

Μία από όλους

2009-02-12T10:00:00.000-08:00

ιστορία 2

Στέκομαι στον διάδρομο του νοσοκομείου. Είναι ακόμη σκοτάδι. Δεν έχει ξημερώσει. Καλύτερα έτσι, είναι πιο ήσυχα.
Φοράω αυτή τη μαλακία που δίνουν στα νοσοκομεία να φορέσεις και που είναι σα πουκαμίσα που δένει στο λαιμό αφήνοντας τα οπίσθιά σου εκτεθειμένα.
Δεν αισθάνομαι και πολλά… δεν αισθάνομαι πόνο, δεν αισθάνομαι κρύο, δεν αισθάνομαι λύπη. Όλα μοιάζουν φυσιολογικά αλλά δεν είναι.
Στο βάθος του διαδρόμου αριστερά βρίσκεται το δωμάτιο στο οποίο πρέπει να επιστρέψω. Εκεί κείτομαι. Πρέπει να επιστρέψω γιατί πρέπει να τελειώνει.
Ως εδώ λοιπόν;
Αυτό ήταν;

Πολλές φορές στη ζωή μου ευχήθηκα να είχα πεθάνει και να τώρα που συνέβαινε… κι είναι πολύ νωρίς για να συμβαίνει.
Η ζωή που έζησα δεν ήταν η ζωή που ονειρεύτηκα. Ήταν όμως μια ζωή γεμάτη.

Αικατερίνη Τερζή

2009-02-12T09:59:00.001-08:00

ιστορία 3

Κάθε βράδυ πριν ο Μορφέας με πάρει στην αγκαλιά του, ονειρεύομαι. Ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά, ορθάνοιχτα. Ονειρεύομαι πως είσαι εκεί. Εκεί για μένα. Μόνο που αυτή την φορά δεν με αφήνεις. Δεν φεύγεις είσαι εκεί, με κοιτάς και με αγκαλιάζεις όπως ένα μωρό. Δεν αφήνεις κανένα, τίποτα να χαλάσει ότι φτιάξαμε. Και ξαφνικά ο χρόνος γυρίζει πίσω σε εκείνη την Κυριακή... Και βρίσκομαι πάλι στην αγκαλιά σου. Φιλάω ξανά τα χείλη σου. Σε κοιτάω και σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που είσαι στη ζωή μου. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσες φορές ευχήθηκα να γυρισεί ο χρόνος και να μείνει εκεί. Εκεί για πάντα. Όνειρα τα όνειρα λένε πως τα δημιουργούμε εμείς. Ότι είναι αυτά που δεν ζήσαμε και θέλουμε να ζήσουμε. Αν όντως συμβαίνει αυτό, τότε θέλω να μην ξυπνήσω ποτέ. Θέλω να μείνω στην αγκάλια σου. Στην αγκαλιά που δεν μου επέτρεψαν να είμαι. Είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος. Κάθε μία που σε γνωρίζει θα ήθελε να είναι δίπλα σου. Και αν δεν θέλει δεν ξέρει τι χάνει. Εύχομαι κάποτε να είμαι μαζί σου. Χωρίς περιορισμούς... Μακάρι αυτό το όνειρο να γινόταν πραγματικότητα αλλά μάλλον ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Κάθε βράδυ... κάθε φορά το όνειρο τελειώνει.
Ριάκι 31/1/09

2009-02-12T09:56:00.000-08:00

ιστορία 4

Έχουν περάσει 5-6 χρόνια. Οδηγούσα μεθυσμένος στο κέντρο της Αθήνας. Ξαφνικά βλέπω ένα μηχανάκι να βγαίνει από το στενό. Άκουσα το θόρυβο. Τρόμαξα. Πάτησα γκάζι και έφυγα χωρίς να γυρίσω καν το κεφάλι μου. Δεν ήθελα να ξέρω τι έγινε. Θυμάμαι μόνο μια στιγμή. Ανοίγω τα μάτια και βλέπω ένα μηχανάκι. Ο οδηγός φορούσε κράνος. Έτσι όπως βγήκε, έπεσα πάνω του. Πανικοβλήθηκα. Και έφυγα. Ζητώ συγγνώμη.

2009-02-12T09:55:00.001-08:00

ιστορία 5

Tύψεις: Ο Νίτσε έλεγε "Μη δείχνετε δειλία απέναντι στις πράξεις σας! Οι τύψεις της συνείδησης είναι ανάρμοστες".
Εγώ: Ναι, αλλά έλεγε και ότι "Τα παράπονα δεν αξίζουν ποτέ τίποτα: Προέρχονται από την αδυναμία".
Τ.: Δε μας μιλάς καλά...
Ε: …και δεν έχω και καθόλου "τύψεις" για αυτό...
Τ.: καλό!
Ε.: λέω και καλύτερα, όταν δεν είστε παρούσες.
Τ.: Από τη μία, δε θέλετε να μας ξέρετε και από την άλλη δε μπορείτε να ζήσετε χωρίς εμάς.
Ε.: Εγώ μια χαρά τα καταφέρνω και μόνη μου.
Τ.: Εμείς είμαστε η απόδειξη ότι...ζεις.
Ε.: Αυτές τις βλακείες τις λένε οι ενοχές για να σας "χρυσώνουν το χάπι".
Τ.: Τί ξέρεις εσύ; Μόνο οι καλοί αισθάνονται ενοχές.
Ε.: Όταν μπερδεύεται ο τόνος, αισθάνονται και οι κάλοι.
Τ.: Καλό και αυτό! Αν σου πούμε τι έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ, θα σε πείσουμε;
Ε.: Όχι.
Τ.: 'Έλεγε, πως εμείς ποτέ δε σε εμποδίζουμε να κάνεις κάτι κακό.
Ε.: Μισά, σας τα μάθανε στο σχολείο.
Τ. : Δηλαδή;
Ε.: Έλεγε, πως ποτέ δε μας εμποδίζετε να κάνουμε κάτι κακό. Απλά δε μας αφήνετε και να το ευχαριστηθούμε.
Τ.: Μα εμείς ζούσαμε πολλά χρόνια μέσα του και αυτό δε μας το είπε, ποτέ.
Ε.: Ε, ήταν… εχέμυθος.

Φώφη

2009-02-12T09:53:00.000-08:00

ιστορία 6

Η εκδρομή ήταν φανταστική… Επιστρέφαμε με το αυτοκίνητο οικογενειακώς… Πατέρας, μητέρα, μικρός αδερφός και εγώ… Ξεκίνησε να ψιλοβρέχει… Δεν τρέχαμε… Ο δρόμος απλωνόταν μπροστά μας γεμάτος στροφές… Το αυτοκίνητο ένα παλιό αμερικάνικου τύπου μακρύ με οδηγό τον πατέρα μου. Τραγουδούσαμε… Όλα ήταν ωραία εκείνη την στιγμή… Αλλά εκεί που πηγαίναμε κανονικά στον δρόμο μας…
Ξαφνικά το αυτοκίνητο σταμάτησε να υπακούει… Πήγαινε μόνο του… Κανείς δεν μιλούσε… Βρεθήκαμε να αντικρίζουμε το κενό μπροστά σε ένα γκρεμό… Από κάτω θάλασσα και βράχια με δυνατά κύματα… Ο αδερφός μου αγκάλιασε την μητέρα μου… «Μαμά μου, μαμά μου» φώναξε σπαρακτικά… Ο πατέρας μου κατατρομαγμένος γύριζε ένα τιμόνι που δεν υπάκουε… Και ξαφνικά… Ω!!! θα έπρεπε να ήταν θαύμα!!! Την ώρα που οι μπροστινές ρόδες ήταν έτοιμες να εγκαταλείψουν το έδαφος , το τιμόνι υπάκουσε και γύρισε αντίστροφα… Το αυτοκίνητο άλλαξε πορεία… Μπήκε στο αντίθετο ρεύμα χωρίς πάλι να υπακούει το τιμόνι… Μπήκε στο απέναντι χορταριασμένο χαντάκι… Και πάλι ξαφνικά το τιμόνι άρχισε να υπακούει πάλι… Επέστρεψε το αυτοκίνητο στην πορεία του και σταμάτησε… Ευτυχώς δεν υπήρχε άλλο αυτοκίνητο στο αντίθετο ρεύμα…
Αν δεν πέφταμε στο κενό υπήρχε περίπτωση και να τρακάραμε με κάποιο άλλο αυτοκίνητο…
Κάναμε τον σταυρό μας και συνεχίσαμε…

Cleopatra

2009-02-12T09:52:00.000-08:00

ιστορία 7

Έχω κάνει κακό σε άνθρωπο. Έχασε τη δουλειά του εξαιτίας μου. Ο Διευθυντής μου με ρωτούσε και εγώ απαντούσα. Δεν έκρυψα τίποτα. Τα παραείπα μάλιστα. Δεν είμαι χαρούμενος για αυτό που έκανα. Κέρδισα απ’ αυτό… αλλά αυτού του ανθρώπου του κατέστρεψα τη ζωή. Είμαι επώνυμος και δεν εμπιστεύομαι κανέναν. Ούτε καν τον παπά της ενορίας μου. Ακόμη και αυτό το mail το στέλνω από γραφείο συναδέλφου από άλλη εταιρεία.
Το στέλνω όμως σαν μια βουβή κραυγή. Ντρέπομαι για αυτό που έκανα κι ας μην το δείχνω προς τα έξω.

!!!

2009-02-12T09:51:00.001-08:00

ιστορία 8

Ε λοιπόν, ή ο κόσμος γεννήθηκε ευσυνείδητος (που δεν το νομίζω), ή εγώ γεννήθηκα φτυμένη από τις τρεις μοίρες.(μυθοπλασία-καθόλου καλό επιχείρημα αλλά…).Αυτός είναι ο λόγος που βρέχει πάντα στα όνειρά μου, τόπο συνάντησης με… εκείνες ,τις χωρίς όνομα ευθύνες της συνείδησης (που δεν έχω).
Έχω μια απορία : τι χειρότερο είχε κάνει από μένα ο έρμος ο Ορέστης και οι π…..νες οι ερινύες τον κυνηγούσαν μέχρι την άκρη του κόσμου; (Μόλις συνειδητοποίησα γιατί επίσης τρέχω στον ύπνο μου. Θα αρχίσω να πιστεύω ότι τα όνειρα έχουν λογική και θα πέσω από τον τρίτο).Αλλά ας έρθουν σε μένα να πουλήσουν μαγκιά.
Ας με κυνηγήσουν, εγώ είμαι πιο γρήγορη από αυτές. Τις προκαλώ με απέραντο θράσος αλλά εκείνες το μόνο που κάνουν είναι να κοιμούνται την ημέρα και να γλεντούν με ουίσκι στα όνειρά μου τη νύχτα. Θα κάνω εμπάργκο και σ αυτά σε λίγο. Γιατί τους άνοιξαν, τόσο εύκολα, την πόρτα του υποσυνείδητου μου.(ούτε από αυτό έχω). Όλο αυτό είναι ανώδυνο, αλλά για πόσο ακόμα;
Εάν τις βρείτε κάπου λοιπόν, γιατί δεν σηκώνουν το τηλέφωνο, πείτε τους ότι δεν φοβάμαι και είμαι έτοιμη για την μάχη. Δεν πιστεύω στο θεό ούτε στην τιμωρία. Αλλά είναι πολύ δειλές για να χτυπήσουν πρώτες .Εγώ το ξέρω. Δεν θα καταφέρουν να με λυγίσουν, απλά κάνω χάζι που ασχολούνται μαζί μου, γιατί κατά βάθος γουστάρω. Γιατί τελικά, είναι οι μόνες που το κάνουν …

Diana

2009-02-12T09:49:00.000-08:00

ιστορία 9

Το έμβρυο ήταν πεταμένο στο πάτωμα. Το αίμα του είχε βάψει ,κόκκινες πιτσιλιές, το βρώμικο σκοροφαγωμένο χαλί. Περίεργο …ένα τόσο μικρό και εύθραυστο πραγματάκι να βγάλει τόσο αίμα , να κάνει τόσο μεγάλο λεκέ .
Αυτό είναι η ζωή άραγε ,ένα σπλάτς από αίμα στο πάτωμα?
Πλησίασα στο λεκέ με τρόμο. Ίσως και με λίγη αηδία . Ένα μικρό ,παραμορφωμένο, στραπατσαρισμένο πλάσμα σου βγάζει πολλά συναισθήματα, “αλλά και πολύ αηδία” σκέφτηκα “ Θεε μου”, με απίστευτες ενοχές να με πνίγουν.
Ποιος σκότωσε το παιδί και γιατί? Ποιος το έκρυψε στο υπόγειο? Μάλλον ,όχι, δεν το έκρυψε ,απλά το πέταξε. Χωρίς να θέλει να κρύψει κάτι , απλά το πέταξε χωρίς να τον νοιάζει πότε και αν θα βρεθεί. Είναι μια πράξη χωρίς συνείδηση, χωρίς ενοχή. Είναι μία πράξη χωρίς φραγμούς , χωρίς πρέπει…
Ανατριχιάζω με τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου . Μία άγρια ζήλια για την απέραντη ελευθερία του δράστη με συνεπήρε , χωρίς ευθύνη, χωρίς πόνο ,χωρίς γνώση , συνέπεια. Συγκλονίστηκα …
Κάθισα στις φτέρνες , κόπηκαν τα γόνατα. Η Σκιά με είχε κυριεύσει. Άνοιξα τα μάτια και περιεργάστηκα για μία ακόμη φορά το μικρό εύθραυστο πλάσμα.
Το τρυφερό δέρμα , τα λεπτεπίλεπτα κόκαλα , το λιπόσαρκο κορμάκι. Ήταν σχεδόν ένα ολόκληρο μωρό. Ένα βασανισμένο μωρό. Όχι σωματικά αλλά ψυχικά .Κάτι μου έλεγε ότι το μωρό αυτό ήξερε, ένιωθε, έβλεπε , περίμενε, αγωνιούσε για το τέλος …

Αν είχα έρθει νωρίτερα. Αν ήξερα ότι υπάρχει. Αν … Πόσα αν χρειάζομαι ? Πόσα αν χρειαζόταν , για να του προσφέρει κάποιος προστασία ? Χάθηκα στις σκέψεις μου. Με έβλεπα σαν ήρωα που με ταπεινότητα διασώζει το μικρό, απολάμβανα τον καλό εαυτό μου . Ναρκισσιστικά, αυτάρεσκα. Πελαγοδρομούσα…

Ξαφνικά , ένιωσα κάτι να συμβαίνει, δεν μπορεί… Ξανακοίταξα το φρικιαστικό πτωματάκι .

Μία μικρή σύσπαση - απειροελάχιστη -μου έφερε πανικό!
« Θεέ μου» ούρλιαξα «είναι ΖΩΝΤΑΝΟ»

2009-02-12T09:42:00.000-08:00

ιστορία 10

Έχω κάποιες σκέψεις σχετικά με το εγχείρημα σου που τις αναπτύσσω παρακάτω. Δεν μετανιώνω για τίποτα στη ζωή μου. Ο καθένας από εμάς είναι η … πορεία του στο χρόνο με τις ενέργειές του και τα λάθη του. Κυρίως τα λάθη μου είναι… εγώ. Τα λάθη μου προκαλούν τύψεις. Τις τύψεις μου τις δημιουργεί το υποσυνείδητο το οποίο είναι και αυτό… εγώ (βαθύ «εγώ» όπως βαθύ κράτος). Άρα αφήστε τις τύψεις μου ήσυχες. Δικές μου είναι και αυτές. Όταν ένας άσχετος μου ζητά να γράψω κάτι δικό μου, μου ζητά να του στείλω μια σκέψη μου, να του στείλω ενέργεια που χάνω εγώ και κερδίζει αυτός. Άρα… ρε εσύ Artbomber, βλάκας είμαι να χάσω εγώ και να κερδίσεις εσύ; Δεν φταίω εγώ για τη λογική που επικράτησε στον κόσμο..! Δεν σου στέλνω τίποτα. Αν θες, στείλε μου εσύ μια ιστορία σου.

Αντι - Artbomber

2009-02-12T07:12:00.000-08:00

Εξομολογηθείτε τα μυστικά σας και δηλώστε συμμετοχή στο μεγαλύτερο δημιουργικό πανηγύρι που έχει στηθεί ποτέ. Εκδίδουμε στον ΚΑΚΤΟ 500 Έλληνες συγγραφείς. Σ' ένα βιβλίο... όλη η κοινωνία μας. Ζητήστε πληροφορίες συμμετοχής στο artbomber@windowslive.com

2009-02-10T01:48:00.000-08:00

Μια φίλη στέλνει ένα κωδικοποιημένο μήνυμα μέσω του εγχειρήματός μας. Μας άρεσε πολύ.

H αναπνοή σου και μόνο με ερέθιζε. Εσύ ποτέ δεν μου έδωσες την παραμικρή σημασία. Ακούστηκε ότι έφυγες από τη δουλειά γιατί μάλωσες με την προισταμένη σου. Σου ταιριάζει να είσαι ικανός να μαλώσεις και να φύγεις. Από τότε όμως σε σκέφτομαι συνέχεια στα όνειρά μου. Σε σκέφτομαι να μου κάνεις έρωτα σε κάθε χώρο που έχω επισκεφθεί στη ζωή μου. Τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων συναντηθήκαμε τυχαία στο δρόμο. Εσύ έσκυψες να με φιλήσεις και εγώ άγγιξα το σώμα σου. Με κατάλαβες Θ_ _ _ _ _ ;
Ποτέ δεν θα βρω το θάρρος να σου μιλήσω. Ίσως αποκτήσω μια ελπίδα αν διαβάσεις ποτέ αυτό το κείμενο και με καταλάβεις.

Slumdog millionaire

2009-02-03T14:47:00.000-08:00

Να μια ταινιάρα που σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Ένα εικαστικό αριστούργημα που υποστηρίζει ένα πανέξυπνο σενάριο. Παρακαλάς από νωρίς να μην τελειώσει ποτέ.

2009-02-03T14:40:00.000-08:00

Αφήσαμε για 10 μέρες τις ιστορίες που αποτελούν μια μίνι προδημοσίευση του βιβλίου μας. Έρχονται συνεχώς καταπληκτικές ιστορίες. Σας ευχαριστούμε πολύ για το ενδιαφέρον που δείχνετε. Σε λίγες μέρες θα το ξαναστήσουμε... Θα δημοσιεύσουμε άλλες 10 ιστορίες από το υλικό του βιβλίου μας.

2009-01-23T14:05:00.000-08:00

Αυτό το κάτι σαν "προδημοσίευση" που ετοιμάσαμε για σήμερα... ακολουθεί. Είναι 10 περίπου τυχαίας επιλογής ιστορίες απο αυτές που έχουμε συγκεντρώσει μέχρι σήμερα. Κάποιες από αυτές τις έχουμε αναρτήσει και στο παρελθόν.

Ελπίζω διαβάζοντας τα κείμενα να βρείτε άλλο ένα επιχείρημα για να συμμετάσχετε στην πιο πρωτότυπη μαζική έκδοση που έχει γίνει ποτέ. Σαν ένα έντυπο μωσαϊκό. Δεν ακούγεται ωραίο;

2009-01-23T14:03:00.000-08:00

Ιστορία 1

Ήταν κρύα και απόμακρη, οι ιστορίες της όμως ξεπερνούσαν κάθε φαντασία γιατί ήταν πραγματικές. Έζησε χλιδή και μεγαλεία, εκεί στην Αλεξάνδρεια. Όταν ήρθε στην Ελλάδα, το μόνο που ήξερε ήταν, να παίζει πιάνο, να μιλάει γαλλικά, και να φοράει κοσμήματα. Ποτέ δεν την είδα χωρίς κραγιόν και ατημέλητη. Ήταν στιγμές, που με εξόργιζε η αλαζονεία της, άλλες πάλι, γελούσα με τα αριστοκρατικά καπρίτσια της. Μου φάνταζε εξωτική, αλλούτερη, όταν όμως άρχιζε τις ιστορίες της, όλα έμπαιναν στη θέση τους. Σαν ξαφνικά να καταλάβαινα γιατί όλα αυτά, σαν ξαφνικά μέσα στις ιστορίες της, να γινόταν «κανονική». Ανήκε σ’ αυτές και πουθενά αλλού. Τα μάτια της γυάλιζαν, ζωντάνευε, κουνούσε τα χέρια της σαν να διευθύνει ορχήστρα, και γω άκουγα την μουσική, την πιο όμορφη, την πιο μαγική μουσική του κόσμου. Ήταν περήφανη, χωρίς ίχνος αδυναμίας, χωρίς κανένα τσάκισμα....ποτέ. Όσο «τέλεια» απ’ έξω, τόσο και από μέσα.
Όταν αρρώστησε, δεν ήταν πια κομψή, ήταν αδύναμη και ανήμπορη. Απεχθανόταν την αδυναμία, εχθρός της ήταν η εξάρτηση.
«Θα φύγω» μου είπε. Σε λιγότερο από ένα μήνα ήταν στην εντατική.
«Χρειάζεστε κάτι να πω, να σας φέρουν;» τη ρώτησε ο γιατρός,
«το κραγιόν μου...» απάντησε.
Φόρεσε το κραγιόν της, πέρασε απαλά με το χέρι της την χωρίστρα των μαλλιών της και έφυγε.......πέταξε στις αραβικές της νύχτες, στα πλουμίδια και στα αρώματα.
Τώρα η γιαγιά μου παίζει κουμ - καν, και ποντάρει με χρυσές αστραφτερές λίρες, μυρίζει πούδρα και φλερτάρει με τα κατακόκκινα χείλη της....

Α. Π

2009-01-23T14:02:00.000-08:00

Ιστορία 2

Μικρός έμπλεκα συνεχώς σε καυγάδες. Το έπαιζα δυνατός και τσαμπουκάς. Με τα χρόνια φόρεσα γραβάτα και κοστούμι και τώρα κάθε πρωί στις 7.00 έχω εγερτήριο. Δουλειά – σπίτι – δουλειά. Σε λίγο θα αποκτήσω και το πρώτο μου παιδί. Αυτή η ρουτίνα με διέλυσε. Ακούω τους άλλους που λένε ότι αυτός ο γρήγορος ρυθμός της μεγαλούπολης τους γεμίσει νεύρα χρειάζεται να ξεσπάσουν κάπου. Εγώ αντιθέτως μαθαίνω συνεχώς να υπομένω τα πάντα. Τις προάλλες σ’ ένα περιστατικό στο δρόμο ένας τύπος περίπου συνομήλικός μου έκανε να μου επιτεθεί και εγώ αμέσως τον πήρα με το μαλακό και του ζήτησα συγγνώμη γιατί βιαζόμουν. Όμως αυτό ήταν το «κλικ». 20 χρόνια πριν θα σ’ έστελνα στο νοσοκομείο. 3 ή 4 Ιανουαρίου μπροστά από τα EVEREST στο Σύνταγμα. Φορούσες γάντια (παλιόφλωρε). Να ξέρεις ότι αν σε βρω… τη γάμησες.

2009-01-23T13:57:00.001-08:00

Ιστορία 3

Δε θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να το ονομάσω αυτό εξομολόγηση παρά μόνο μια πικρή διαπίστωση, ή καλύτερα αυτοδιαπίστωση. Ο ευρύτερος όρος εξομολόγηση εμπεριέχει και το μυστικό, αυτό το ανείπωτο μικρό γεγονός που σε βαραίνει θέλοντας και μη. Όμως κάθε μέρα είναι ένα ψέμα, μια απογοήτευση που πρέπει να κρύψω γιατί πρέπει να περνάμε όλοι καλά. Αυτό είναι το μυστικό. Σε ένα κόσμο υλιστικής αυτάρκειας οπού μπορείς να υποκαταστήσεις τα πάντα, με δεδομένο ότι αυτό θα σου φέρει μεγαλύτερη ικανοποίηση, και που όλα λειτουργούν με μαθηματική ηλιθιότητα (ναι, υπάρχει) δεν έχεις το δικαίωμα να μη περνας καλά. Δε μπορείς να αμφισβητήσεις το αναπόφευκτο. ‘Ετσι σε ένα κόσμο ατελείωτης μετριότητας όπου η χαζομάρα ανταμοίβεται πρέπει να το παίζεις και εσύ χαζός. Η πνιγηρή ατμόσφαιρα της αβίαστης βλακείας που ξεχυλίζει από παντού καταρρακώνει τις συνειδήσεις των ανθρώπων και δυστυχώς δρα καταλυτικά προς την αντίθετη κατεύθυνση της εξέλιξης. Ο άνθρωπος εξακολουθεί να είναι ένα άγριο ζώο. Και αυτό που με βαραίνει είναι ότι δε μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό. Ο απόλυτος μηχανισμός της φύσης πάντα δρα προς όφελος του χρυσού κανόνα του μέσου όρου. Μπορώ να αντιδράσω και να πεθάνω νωρίς ή να κάτσω απλός παρατηρητής. Προφανώς μπορείτε να μαντέψετε τι διάλεξα για να απολογούμαι αυτή τη στιγμή.

Κώστας Μούφας

2009-01-23T13:56:00.001-08:00

Ιστορία 4

Δυστυχώς όνειρο έμεινε…

του Purple Overdose
purpleoverdose.blogspot.com

Έβγαλε τον ασημένιο της αναπτήρα από ένα μικρό, δερμάτινο τσαντάκι κι άναψε το τσιγάρο της με μια ανεπαίσθητη κίνηση. Φύσηξε μεγάλα, μπλε δαχτυλίδια καπνού προς τα πάνω, τα οποία μπερδεύτηκαν με τις νότες που έβγαιναν απ’ το πιάνο του κλαμπ. Καθόταν στο σκαμπό, ακουμπώντας ελαφρά τον αγκώνα της στην μπάρα και ανακατεύοντας το ουίσκι με τα μακριά της δάχτυλα. Το στενό της φόρεμα είχε σηκωθεί αρκετά, ώστε να διακρίνονται δυο υπέροχα πόδια, τα οποία τελείωναν σ’ ένα ιδανικό ζευγάρι μαύρες γόβες.
Την κοιτούσα εδώ και ώρα. Φαντάζομαι, δεν ήμουν ο μόνος. Αλλά και πάλι, ήμουν αρκετά μεγάλος για να την πέφτω σε διάφορες τύπισσες, οι οποίες καθόντουσαν μόνες στα μπαρ, φυσώντας μεγάλα, μπλε δαχτυλίδια καπνού, τα οποία μπερδεύονταν με τις νότες του πιάνου κτλ, κτλ…
Γύρισε και με κοίταξε. Μου χαμογέλασε. Μπορεί και να μου φάνηκε. Ξέρεις, μερικές φορές, όταν θέλεις κάτι πολύ, όταν ονειρεύεσαι κάτι, νομίζεις ότι συμβαίνει στ’ αλήθεια. Η αντίδρασή μου ήταν νευρική. Γύρισα πλάτη και κατέβασα μονορούφι το ποτό μου. Η καρδιά μου χτυπούσε γρήγορα. Διάολε, τι έπαθα; Η στόφα του πλέϊμπόι, άλλωστε, δεν είχε φύγει ποτέ από πάνω μου. Γύρισα αποφασισμένος να της μιλήσω. Είχε φύγει. Ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο έβγαζε μικρά, μπλε δαχτυλίδια καπνού προς τα πάνω…

2009-01-23T13:54:00.001-08:00

Ιστορία 5

Με βίασε. Όσο και να επιμένει ότι τον προκάλεσα εγώ. Με βίασε. Πολλές φορές μου είχε ζητήσει να βγούμε. Εκείνη την ημέρα δέχθηκα. Ήπιαμε, γελάσαμε και καταλήξαμε στο σπίτι του. Ήμασταν και οι δύο ζαλισμένοι. Όχι όμως μεθυσμένοι. Ήξερε πολύ καλά τι του γινόταν και τι έκανε σε μένα. Όταν άρχισε να μου ξεκουμπώνει το πουκάμισο –και καλά παιχνιδιάρικα- του έκοψα τη φόρα. Εκείνος γελώντας αρχικά και βαριανασαίνοντας αργότερα ασκούσε συνεχώς μεγαλύτερη δύναμη και βία πάνω μου. Με βίασε. Δεν μπορεί να μην κατάλαβε ότι το γέλιο μου έγινε κλάμα. Ούρλιαζα να σταματήσει και εκείνος μου έκλεισε το στόμα και συνέχιζε…
Με βίασε. Δεν θα του το συγχωρήσω ποτέ. Και εκείνος το ξέρει ότι με βίασε. Επίσης ξέρει ότι ντρέπομαι τόσο για το σώμα μου… που δεν θα τον καταγγείλω ποτέ. Αν μπει όμως η ιστορία μου στο βιβλίο σας, θα του στείλω ένα αντίτυπο με τσεκαρισμένη τη σελίδα και θα του την αφιερώσω. Θα του γράψω: Το κάθαρμα.

2009-01-23T13:52:00.000-08:00

Ιστορία 6

To αφεντικό μου γουστάρει τη γυναίκα μου. Της τηλεφωνεί κρυφά από μένα. Εκείνη είναι ψυχρή μαζί του αλλά δεν μου είπε τίποτα. Μου το είπε άλλος. Κάποια στιγμή της άνοιξα κουβέντα για το πόσο άθλιος γυναικάς είναι αυτός και εκείνη με κοίταξε σαν να ήθελε να μου πει κάτι… αλλά και πάλι κράτησε το στόμα της κλειστό. Δεν θέλει να με φέρει σε δύσκολη θέση για να μην αναγκαστώ να χάσω τη δουλειά μου. Το εκτιμώ απεριόριστα. Την ξαναερωτεύτηκα με όλα αυτά. Τώρα όμως κάπως θα πρέπει να αντιδράσω. Θα βρω μια αφορμή και θα παραιτηθώ. Είσαι ο πρώτος που το λέω. Ίσως και ο τελευταίος. Ας τελειώσει όπως ξεκίνησε. Σαν ένα μυστικό.

2009-01-23T13:51:00.000-08:00

Ιστορία 7

skeleton key
Το ασημένιο μέταλλο μήνες πρόσμενε υπομονετικά.Η αρμάθα με τα κλειδιά έσπασε τη σιωπή της νύχτας.Τα δάχτυλα ψαχούλεψαν,εντόπισαν την οπή,το σωστό κλειδί ταίριαξε στην κλειδαρότρυπα κι ακούστηκε ενας ανεπαίσθητος ήχος σαν ξεφούσκωμα αναμονής. Έσπρωξε προσεχτικά την πόρτα σιγουρος πώς θα τρίξει και νυχοπατώντας σαν κλέφτης πέρασε στο εσωτερικό.Στάθηκε προς στιγμή για να συνηθίσει το μάτι στο σκοτάδι , δεν πρόλαβε να κάνει βήμα και πάγωσε όταν μια σιλουέτα φάνηκε στο βάθος που έσπευσε να ελέγξει με περίσσιο θάρρος τον απρόσμενο επισκέπτη.Ξαφνιασμένη κι αναμαλλιασμένη η μικρόσωμη γυναίκα έτρεξε βαριά προς το μέρος του αδιαφορώντας για την εμφανιση της και τη γύμνια που δεν ήταν δυνατό να καλυφθεί απ’το λευκό νυχτικό.Τον σφιχταγκάλιασε κι αγουροξυπνημένη τον ρώτησε για το ταξίδι και την υγεία του .Έπειτα ξεστόμισε μερικές ακόμη τυπικές κουβέντες καλοσωρίσματος.Ήταν χαρούμενος παρά το γεγονός ότι η συζήτηση αυτή είχε ξαναγίνει στην προηγούμενη επίσκεψη, ίδια λέξη προς λέξη λες κι ήταν ατάκες θεατρικής σκηνής.Κανείς απ’τους δυό δεν σκέφτηκε ν’ανάψει το φως κι η μεσήλικη γυναίκα εξερευνούσε δια της αφής όλο του το κορμί λες και προσπαθούσε να βεβαιωθεί αν ήταν αυτός ή μην ταχα ήταν κανένας σωσίας του!Πόσα θα μπορούσες να πεις γι αυτή τη γυναίκα!Θα μπορούσες να μιλάς με τις ώρες ,να διηγείσαι αστείες ή καθημερινές αδιαφορες ιστορίες ,προσπαθώντας να ξετυλίξεις το χαρακτήρα της.Δε χρειάζεται όμως.Αρκεί να γράψεις στο χαρτί δυό μονάχα λέξεις,ένα αρθρο κι ένα ουσιαστικό χωρίς καν να τις τονίσεις,χωρίς να τις πλαγιογράψεις ή οτιδήποτε άλλο. Μονάχα δυο απλές λεξεις: η μανα…

beerman
stories-of-a-beerman.blogspot.com
500

2009-01-23T13:46:00.000-08:00

Ιστορία 8

Οι 200 λέξεις είναι πολλές. Το πρόβλημά μου εκφράζεται μόνο με 5. Με κουράζει ο άντρας μου. Καμιά φορά σκέφτομαι: Δυστυχώς είμαστε υγιείς και οι δύο και άρα θα πρέπει να υπομείνω το μαρτύριο για χρόνια. Τι να κάνεις όμως..;

2009-01-23T13:43:00.000-08:00

Ιστορία 9

Εξομολόγηση
Στον αθεράπευτο Π. Π,
Τα μάτια μου και η ψυχή μου, μήνες τώρα έψαχναν κάπου ν’ ακουμπήσουν… μια ζεστή αγκαλιά, ένα τρυφερό χάδι, μια γλυκιά κουβέντα… μάταια όμως… είχα καταντήσει ένα πραγματικό κουρέλι μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων που το χρησιμοποιούσαν για λίγο κι έπειτα το πετούσαν στην άκρη… Είχα φωνή, όμως δε μιλούσα… είχα μάτια, κι όμως δεν έβλεπα… πονούσα, αλλά δεν έκλαιγα… είχα αδειάσει…
Ξάφνου, οι σπίθες της ματιάς σου κεντρίζουν τη δική μου… και τότε, μαγικά, το άδειο μου μυαλό και η άδεια μου ψυχή, γεμίζει με τ’ όνομά σου… αρχίζω ν’ αποκτώ υπόσταση, κάποιο ενδιαφέρον και τότε παύω το σκοτάδι μέσα μου και γεμίζω χρώματα και μουσική… ένα σου μόνο χαμόγελο, αρκούσε για να χάνομαι ύστερα με τις ώρες στη σκέψη σου… τόσες σκέψεις, κι όμως πάλι έχω χάσει τα λόγια μου … τόσα συναισθήματα που πάλι δε βρίσκουν διέξοδο… Με τι τρόπο να εκφραστώ ; Πώς να σου δείξω τον αθεράπευτο έρωτά μου; Κι αν μ’ απορρίψεις;
Να’μαι τώρα σ’αυτές τις λίγες γραμμές, έρχομαι αντιμέτωπη με τους φόβους, τη δειλία μου και αυτόν τον κόμπο στο λαιμό, που στέκεται πάντα όταν πρόκειται να σου μιλήσω. Προσπαθώ να τα ξορκίσω … Δεν ήταν ευκολότερο απ’ ότι νόμιζα… θέλει εξίσου θάρρος…
Κι έτσι το φύλλο αυτό παίρνει μορφή, ντύνεται με ψυχή… τη δική μου… θέλω να τη μοιραστώ μαζί σου … Σ’αγαπώ…

Κατερίνα Πανούση.

2009-01-23T13:37:00.000-08:00

Ιστορία 10

Artbomber θα ήθελα τη γνώμη σου σ’ ένα θέμα που μ’ απασχολεί. Είμαι παντρεμένος με μια υπέροχη γυναίκα, έχω μια υπέροχη γκόμενα και τώρα τελευταία είμαι τρελά ερωτευμένος με μια υπέροχη νέα συνάδελφο. Εσύ αν ήσουν στη θέση μου, τι θα έκανες;

Αrtbomber: Καταρχάς μια υπέροχη άιτηση διαζυγίου.

2009-01-23T09:12:00.000-08:00

Σε 6 ώρες θα αναρτήσουμε 10 ιστορίες από τις 500 που θα εκδώσουμε.
Για εσάς που βρίσκετε την ιδέα ενδιαφέρουσα, θα είναι μια καλή ευκαιρία να διαμορφώσετε άποψη και να πάρετε μια πρώτη εικόνα για το υλικό που συγκεντρώνεται.

2009-01-21T15:19:00.000-08:00

Άλλη μία ιστορία που με συγκίνησε. Ο δημιουργός απαίτησε να μπει η υπογραφή του μόνο στο βιβλίο.

Έμαθα ότι ο πατέρας μου χαροπελεύει. Μου τηλεφώνησαν συγγενείς. «Έ.. και τι έγινε;» σκέφτηκα. «Μεγάλος άνθρωπος είναι. Και να το ξεκινήσω το ταξίδι, ίσως να μην προλάβω να φτάσω. Και που να βρω λεφτά να πάω; Και τέτοια ώρα ποιόν να ενημερώσω στο γραφείο; Και αύριο μου έχουν φορτώσει ένα σωρό δουλειές. Αύριο το απόγευμα είναι και το ματς. Το περιμένω πως και πως αυτό το ματς. Μπορώ κάλλιστα να πάω μεθαύριο Σάββατο χωρίς να τους κρεμάσω στη δουλειά. Και σιγά τώρα… ο πατέρας μου ήταν ΛΟΚατζής. Θα αντέξει άλλη μια μέρα».
Τελικά έφτασα στο χωριό το Σάββατο το βράδυ. Ο πατέρας δεν μπορούσε να μου μιλήσει αλλά με κοίταξε πριν ξεψυχήσει στα χέρια μου. Σαν να με συγχώρεσε. Αυτό το βλέμμα δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Πως μπόρεσα ο άθλιος και δεν έτρεξα από την αρχή;

2009-01-19T16:04:00.000-08:00

Βρέθηκε επιτέλους και ο Παναγόπουλος. Έχει επιβιώσει από έμφραγμα, έχει σοβαρότατα προβλήματα υγείας, τώρα καθάρισε και μ' αυτό... "Γερό" σκαρί.

2009-01-19T15:56:00.000-08:00

Όσοι εκδηλώνετε ενδιαφέρον για το εκδοτικό μας εγχείρημα να εκδώσουμε 500 Έλληνες, το Σάββατο θα έχετε τη δυνατότητα να διαβάσετε 10 ιστορίες από τις 72 που έχουμε συγκεντρώσει μέχρι σήμερα. Βάλαμε τον πήχυ ψηλά. Θέλουμε 500 !!!

O Artbomber προτείνει:

2009-01-19T15:49:00.000-08:00

2009-01-18T11:17:00.000-08:00

Όταν λαμβάνεις ένα κείμενο συμμετοχής από ένα e-mail που ίσως δημιουργήθηκε μόνο για να σου στείλει αυτό το κείμενο, δεν μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος για το αν αυτό που διαβάζεις είναι πραγματικό ή φανταστικό. Δεν ξέρεις αν αυτός που σου το έγραψε, εκείνη τη στιγμή εξομολογείται ή απλά γράφει καλά... Μετά από πολλή σκέψη κατέληξα ότι μου αρκεί το δεδομένο. Ότι κάποιος έκατσε και έγραψε 200 λέξεις γιατί του άρεσε η πρόκληση να γράψει και να εκφραστεί. Τι και αν είναι εξομολόγηση, τι και αν ερεθίζει μια καταχωνιασμένη σκέψη... Πραγματικό ή φανταστικό είναι ... εσύ!

Η επόμενη ιστορία είναι ανυπόγραφη.

Με βίασε. Όσο και να επιμένει ότι τον προκάλεσα εγώ. Με βίασε. Πολλές φορές μου είχε ζητήσει να βγούμε. Εκείνη την ημέρα δέχθηκα. Ήπιαμε, γελάσαμε και καταλήξαμε στο σπίτι του. Ήμασταν και οι δύο ζαλισμένοι. Όχι όμως μεθυσμένοι. Ήξερε πολύ καλά τι του γινόταν και τι έκανε σε μένα. Όταν άρχισε να μου ξεκουμπώνει το πουκάμισο –και καλά παιχνιδιάρικα- του έκοψα τη φόρα. Εκείνος γελώντας αρχικά και βαριανασαίνοντας αργότερα ασκούσε συνεχώς μεγαλύτερη δύναμη και βία πάνω μου. Με βίασε. Δεν μπορεί να μην κατάλαβε ότι το γέλιο μου έγινε κλάμα. Ούρλιαζα να σταματήσει και εκείνος μου έκλεισε το στόμα και συνέχιζε…
Με βίασε. Δεν θα του το συγχωρήσω ποτέ. Και εκείνος το ξέρει ότι με βίασε. Επίσης ξέρει ότι ντρέπομαι τόσο για το σώμα μου… που δεν θα τον καταγγείλω ποτέ. Αν μπει όμως η ιστορία μου στο βιβλίο σας, θα του στείλω ένα αντίτυπο με τσεκαρισμένη τη σελίδα και θα του την αφιερώσω. Θα του γράψω: Το κάθαρμα.

2009-01-15T14:16:00.000-08:00

Το πανηγύρι μας ξεκίνησε. Ιστορίες κάθε ύφους, γεμάτες συναισθήματα και ένστικτα έρχονται στο mail μας και αυτό μας κάνει ιδιαίτερα χαρούμενους. Σήμερα δημοσιεύουμε άλλη μία ιστορία που η δημιουργός της θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία της.

Οι 200 λέξεις είναι πολλές. Το πρόβλημά μου εκφράζεται μόνο με 5. Με κουράζει ο άντρας μου. Καμιά φορά σκέφτομαι: Δυστυχώς είμαστε υγιείς και οι δύο και άρα θα πρέπει να υπομείνω το μαρτύριο για χρόνια. Τι να κάνεις όμως..;

2009-01-14T16:51:00.000-08:00

Eγώ δεν μπορώ να καταλάβω όλους αυτούς που λένε ότι ο Καραμανλής θα πάει σε πρόωρες και άμεσες εκλογές. Και το έχουν και σίγουρο... Μα είναι δυνατόν να πάει σε εκλογές όσο είναι πίσω στις δημοσκοπήσεις; Είναι δυνατόν να πάει τώρα που χάνει; Το αν χάσει την πλειοψηφία στη Βουλή είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Αλλά να πάει αυτός άμεσα για να αιφνιδιάσει -λέει- τον αντίπαλο..... αυτό δεν έχει λογική. Αν αλλάξουν οι δημοσκοπήσεις, τα ξανασυζητάμε. Προς το παρόν...ας γράψουμε ανέμελοι τις ιστορίες μας.

500 Έλληνες γράφουν ένα βιβλίο

2009-01-13T11:41:00.000-08:00

Εξομολογήσου το μυστικό σου σε 200 λέξεις και στείλτο στο artbomber@windowslive.com

Πάρε μέρος στο μεγαλύτερο δημιουργικό πανηγύρι που έχει στήσει ο Artbomber με τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ.

2009-01-13T11:34:00.000-08:00

Φτάσαμε τα 148 μέλη στο facebook. Είμαστε όμως μόνο στην αρχή...
Ήρθε και η πρώτη ιστορία από μέλος του group στο FACEBOOK. Είναι ανώνυμη και είναι εύκολο να καταλάβετε γιατί....

-εξομολόγηση-

Ο Ν. ήταν ο καλύτερός μου φίλος. Η κοπέλα του ήταν η πιο πρόστυχη γκόμενα που έχει βγάλει η φύση. Τι υπερτερεί; Η φύση.
Η καργιόλα ήταν πολύ πρόστυχη. Και με έπαιζε συνέχεια. Μου τηλεφωνούσε, μου έστελνε sms. Πόσο θα μπορούσα να αντισταθώ;
Και όσο με βασάνιζαν οι σκέψεις, ήρθε ο Τ., ο τρίτος της παρέας και μου είπε ότι τη γάμησε. «Σαν δεν ντρέπεται η βρώμα» σκέφτηκα και της τηλεφώνησα να βγούμε.
Ο Ν. δεν έμαθε ποτέ το παραμικρό. Η φύση ρε Ν. … η φύση!

2009-01-12T23:34:00.000-08:00

Άλλη μια ιστορία από τις 500. Στην κατηγορία ΈΧΘΡΑ.

Απο τον: Suspect και και την ιστοσελιδα, www.suspectblog.gr

ΤΗΛΕΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ
Τον τελευταίο καιρό με έχουν ζαλίσει στο τηλεμάρκετινγκ. Συνέχεια με καλούν στο σπίτι και ρωτούν αν θέλω την ταδέ πιστωτική κάρτα ή το δεινα προϊόν ή οτιδήποτε άλλο προϊον που στοχευει στηντσεπη μου παντα στη συσκευασια της φοβερης προσφορας και της τρεληςευκαιριας. Αφού ξεπέρασα το σταδιο της οργής το έριξα στην πλάκα. Εδώ και λίγο καιρό έχω εφαρμόσει το εξής: Με καλούν.
Απαντώ Γεια σας, θέλουμε να σας ενημερώσουμε ότι η ταδε πιστωτική κάρτα εχει αυτή την περιοδο αυτή την προσφορά
Διακοπτω. Με συγχωρείτε, επειδή αυτή τη στιγμή είναι απασχολημένος, μήπως μπορείτε σας παρακαλώ να μου δώσετε το τηλέφωνο του σπιτιού σας να σας καλέσω εγώ όταν θα μπορεσω;
Ακόλουθει μικρή σιωπή εκπληξης ή αυθόρμητα μου λένε «δεν μπορω να το κανω αυτό»
Και τους στελνω: Ελπιζω τωρα να καταλαβαίνετε πως αισθάνομαι.. Γεια σας.

2009-01-11T16:10:00.000-08:00

Το group λέγεται "500 Έλληνες γράφουν ένα βιβλίο". Έχουμε ήδη 113 φίλους της ιδέας μας. Ζητάμε πολλούς περισσότερους. Ζητάμε 500. Έχουμε το χρόνο και κυρίως τη διάθεση να υλοποιήσουμε την πιο πρωτότυπο εκδοτικό εγχείρημα που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα.

Οι εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ και ο Artbomber στήνουν ένα μεγάλο δημιουργικό πανηγύρι.
Διαδώστε το μήνυμα στους φίλους σας που νομίζετε ότι θα τους ενδιαφέρει. Επικοινωνήστε μαζί μας στο artbomber@windowslive.com

2009-01-10T19:39:00.000-08:00

O Αrtbomber έχει δικό του group στο FACEBOOK. Σε μια προσπάθεια να ακούσουν το εγχείρημά μας όσο το δυνατόν περισσότεροι δημιουργοί γίνεται... αναγκάζεσαι να μάθεις και πως λειτουργεί το FACEBOOK. Πλάκα έχει τελικά..!

2009-01-10T05:01:00.000-08:00

Εξομολογήσου το μεγάλο σου μυστικό στον Artbomber και πάρε μέρος στο μεγαλύτερο δημιουργικό πανηγύρι που έχουμε στήσει με τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ. Θέλουμε 500 ιστορίες...
Μία απο αυτές είναι η ακόλουθη:

Από Νηκεδνή
Κάπως έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με την παιδαγωγική:
Η αλήθεια είναι ότι λατρεύω τα καυτερά. Όσο περισσότερο πιπέρι και τσίλι στο φαγητό μου, τόσο το καλύτερο. Και από αυτή μου την προτίμηση συμπεραίνω ότι τα στρουμφάκια με λατρεύουν. Και αφού τα παιδιά λατρεύουν τα στρουμφάκια, επαγωγικά θα λατρεύουν κι εμένα. Και αφού είναι έτσι, γιατί να μην ασχοληθώ με την παιδαγωγική;
Και εξηγούμαι: Όταν χιλιάδες στρουμφάκια ξεχύνονται στους δρόμους και με ψεκάζουν με τόνους πιπεριού, δεν μπορώ παρά να υποθέσω ότι έχουν μάθει αυτή τη μικρή γαστρονομική μου προτίμηση και προσπαθούν να με ευχαριστήσουν. Εντάξει, όχι μόνο πιπέρι, μερικά επιπλέον χημικά για να καταλάβω τη γεύση. Εκείνο που δεν έχω καταλάβει βέβαια είναι το πώς είναι τόσο σίγουρα τα στρουμφάκια ότι και σε όλους τους υπόλοιπους διαδηλωτές αρέσουν τα καυτερά, αλλά αυτό είναι μάλλον πρόβλημα εντροπίας – δεν μπορούμε να έχουμε όλη την πληροφορία σε έναν τόσο πολύπλοκο κόσμο.
Καθώς είμαι πεσμένη στα γόνατα λοιπόν και γεύομαι αυτό το απολαυστικό οξύ που καίει τα σωθικά μου, βλέπω τρία στρουμφάκια να έρχονται προς το μέρος μου με τα μαγικά ραβδιά τους ανάποδα και ανασηκωμένα. Συμπεραίνω λοιπόν ότι έρχονται να μου χτυπήσουν στοργικά την πλάτη μετά το λουκούλειο γεύμα μου – αυτά τα στρουμφάκια είναι απίστευτα! Και πριν να αρχίσουν με αυτά τα φιλικά – λίγο δυνατά βέβαια, αλλά δε βαριέσαι! – χτυπήματα, το τελευταίο πράγμα που προλαβαίνω να σκεφτώ είναι πως τελικά θα γίνω μια πολύ καλή παιδαγωγός, αλλά το μέλλον ανήκει στους μάγειρες…

2009-01-09T16:48:00.000-08:00

Εξομολογήσου στον Artbomber το μεγάλο σου μυστικό και πάρε μέρος στο πιο πρωτότυπο εκδοτικό εγχείρημα που έγινε ποτέ στην Ελλάδα.
Στείλε mail στο artbomber@windowslive.com για να σου σταλεί κείμενο με τις λεπτομέρειες συμμετοχής.

Η λογική του τσαμπουκά

2009-01-09T16:30:00.000-08:00

(ο Artbomber είναι δημοσιογράφος. Συνεπώς δεν θα πρέπει να λαμβάνετε σοβαρά υπόψιν τα σχόλιά του. Είναι όμως και άνθρωπος και αν δεν γράψει αυτά που έχει ανάγκη, θα σκάσει)

Δηλαδή ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης είχε τη φαεινή ιδέα μόλις ανέλαβε, να δείξει το αυστηρό πρόσωπο της ελληνικής αστυνομίας. Ενώ η ΝΔ είναι ήδη 5 μονάδες πίσω... Δηλαδή αν ήταν καμιά δεκαριά μπροστά.... τί θα έκανε; Όμως οι κύριος το σκέφτηκε διαφορετικά. Λέει... θα πάρω μαζί μου τους αγανακτισμένους φιλήσυχους πολίτες. Θα δείξω ότι μπορώ να τους προστατέψω.

Αυτό βέβαια δεν συμβαδίζει με τη λύση μονόδρομο που έχει πια ο Καραμανλής.... να πάρει μερίδα του μεσαίου χώρου. Μόνο από εκεί καλύπτεται η διαφορά. Το ξέρει πια καλά ότι το ποσοστό του Καρατζαφέρη φαίνεται να είναι θωρακισμένο. Και να μην ανέβει.... δεν πέφτει!!!

Άρα ελπίζει στους σύγχρονους κεντρώους (αυτούς που μετακινούνται και αλλάζουν τις κυβερνήσεις). Άρα ο Μαρκογιαννάκης μάλλον κινήθηκε αυτοβούλως. Επομένως σ' αυτόν θέτουμε την ερώτηση.

Πόσο μυαλό θέλει για να σκεφτεί κανείς ότι το να δώσει εντολή να απομακρύνουν τους δημοσιογράφους με βία... μάλλον θα λειτουργήσει αρνητικά για την κυβέρνηση...;;; Πόσο μυαλό χρειάζεται;

2009-01-07T11:54:00.000-08:00

Σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσει και το GROUP "500 Έλληνες γράφουν ένα βιβλίο" στο FACEBOOK.

Εξομολογήθείτε μας το μεγάλο σας μυστικό και πάρτε μέρος στο μεγαλύτερο δημιουργικό πανηγύρι που έχει στηθεί.

Θέλουμε 500 ιστορίες

2009-01-06T11:04:00.000-08:00

Μεσολάβησαν οι διακοπές, ήταν δύσκολη και η περίοδος επαγγελματικά.... καθυστερήσαμε λιγάκι.
Ωστόσο ο στόχος μας δεν αλλάζει. Θέλουμε να συγκεντρώσουμε 500 ιστορίες Ελλήνων.

Ζητήστε στο artbomber@windowslive.com να σας σταλεί το κείμενο με τις λεπτομέρειες συμμετοχής.

Όπως προαναγγείλαμε, από σήμερα θα αρχίσουμε ενδεικτικά να δημοσιεύουμε τις ιστορίες μας
Σήμερα δημοσιεύουμε την πρώτη ιστορία μας. Είναι από τον Purple Overdose.

Δυστυχώς όνειρο έμεινε…

του Purple Overdose
purpleoverdose.blogspot.com

Έβγαλε τον ασημένιο της αναπτήρα από ένα μικρό, δερμάτινο τσαντάκι κι άναψε το τσιγάρο της με μια ανεπαίσθητη κίνηση. Φύσηξε μεγάλα, μπλε δαχτυλίδια καπνού προς τα πάνω, τα οποία μπερδεύτηκαν με τις νότες που έβγαιναν απ’ το πιάνο του κλαμπ. Καθόταν στο σκαμπό, ακουμπώντας ελαφρά τον αγκώνα της στην μπάρα και ανακατεύοντας το ουίσκι με τα μακριά της δάχτυλα. Το στενό της φόρεμα είχε σηκωθεί αρκετά, ώστε να διακρίνονται δυο υπέροχα πόδια, τα οποία τελείωναν σ’ ένα ιδανικό ζευγάρι μαύρες γόβες.
Την κοιτούσα εδώ και ώρα. Φαντάζομαι, δεν ήμουν ο μόνος. Αλλά και πάλι, ήμουν αρκετά μεγάλος για να την πέφτω σε διάφορες τύπισσες, οι οποίες καθόντουσαν μόνες στα μπαρ, φυσώντας μεγάλα, μπλε δαχτυλίδια καπνού, τα οποία μπερδεύονταν με τις νότες του πιάνου κτλ, κτλ…
Γύρισε και με κοίταξε. Μου χαμογέλασε. Μπορεί και να μου φάνηκε. Ξέρεις, μερικές φορές, όταν θέλεις κάτι πολύ, όταν ονειρεύεσαι κάτι, νομίζεις ότι συμβαίνει στ’ αλήθεια. Η αντίδρασή μου ήταν νευρική. Γύρισα πλάτη και κατέβασα μονορούφι το ποτό μου. Η καρδιά μου χτυπούσε γρήγορα. Διάολε, τι έπαθα; Η στόφα του πλέϊμπόι, άλλωστε, δεν είχε φύγει ποτέ από πάνω μου. Γύρισα αποφασισμένος να της μιλήσω. Είχε φύγει. Ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο έβγαζε μικρά, μπλε δαχτυλίδια καπνού προς τα πάνω…

2009-01-02T01:14:00.000-08:00

500 Έλληνες γράφουν ένα βιβλίο.
Εξομολογήσου το μεγάλο σου μυστικό

2008-12-31T10:38:00.000-08:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
Ο Αrtbomber σας εύχεται κάθε ευτυχία για το νέο έτος.

2008-12-30T06:13:00.000-08:00

Τα αντικάλαντα μας τα έστειλε ο Gabriel

(ΑΝΤΙ)ΚΑΛΑΝΤΑ 2008

Καλήν εσπέρα σύντροφοι κι άμα το λέει η καρδιά σας
Για διαδηλώσεις κι εμπρησμούς θα πω στην αφεντιά σας.

Κυβέρνηση, πολιτικοί, «γνωστοί άγνωστοι» και μπάτσοι
Τα νειάτα μας «δολοφονούν», στο σβέρκο μας έχουν κάτσει.

Ποδοπατούν τα όνειρα, ληστεύουν τα προσόντα
«Μας εκτελούν στα είκοσι μας θάβουν στα ογδόντα.»

Έτσι κι εμείς φλιπάραμε και βγήκαμε στους δρόμους
Για να τους δείξουμ’ ανοιχτά πού γράφουμε τους νόμους.

Πως δεν αντέχουμ’ άλλο πια ετούτο δω το χάλι
Ενώ όλοι σφίγγουν το λουρί να θησαυρίζουν άλλοι.

Σ’ αυτό το site που ’ρθαμε server να μη τα φτύσει
Και με εκδόσεις όμορφες και φέτος να μας ντύσει!

Και του χρόνου σ' ανώτερα...

Σ' ευχαριστούμε Gabriel για το πανέξυπνο δώρο σου

2008-12-30T01:29:00.000-08:00

o Αrtbomber σας εύχεται η νέα χρονιά να σας γεμίσει με χιλιάδες ευχάριστες αναμνήσεις.

2008-11-29T15:18:00.000-08:00

ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.

ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΘΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΡΤΟΥΜΕ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΔΩ.

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ....

2008-11-29T11:05:00.000-08:00

Λόγω ιδιαίτερα αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων, κάναμε -ας πούμε- μια μικρή παρένθεση. Όμως ό,τι και να γίνει, εμείς θα εκδώσουμε το βιβλίο μας και αυτό θα αποτελείται από 500 ιστορίες.

Δεν ξανάγινε. Εκδίδουμε 500 !!!!!!!

2008-11-07T15:58:00.000-08:00

Γράψε το μυστικό σου. Γράψε την αστεία ιστορία που έχεις να θυμάσαι. Γράψε για την πρώτη σου φορά. Γράψε ό,τι θες αρκεί να είναι δικό σου.
Θέλουμε 500 αληθινές ιστορίες.
Ο Artbomber τολμά το μεγαλύτερο εκδοτικό εγχείρημα στην Ελλάδα.

Αν σ' ενδιαφέρει να συμμετάσχεις στο δημιουργικό μας πανηγύρι, στείλε mail στο artbomber@windowslive.com και σύντομα θα σου σταλεί αναλυτικό κείμενο με τις λεπτομέρειες συμμετοχής.

Θέλουμε 500 ιστορίες

2008-11-07T14:56:00.000-08:00

Λεπτομέρειες συμμετοχής στο μεγαλύτερο εκδοτικό εγχείρημα στην Ελλάδα

2008-11-06T14:59:00.001-08:00

O Artbomber αυτή τη φορά βάζει τον πήχυ ψηλά.

Σε συνεργασία με τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ ξεκινά το μεγαλύτερο εκδοτικό εγχείρημα που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα. Θέλουμε να εκδώσουμε 500 ιστορίες Ελλήνων δημιουργών.

Το θέμα
Θέμα μας είναι το μυστικό και η ωραία ιστορία που έχει να διηγηθεί ο καθένας μας.
Το βιβλίο μας γίνεται παρέα, καθαρτήριο, εξομολογητής, τραπέζι σε ταβέρνα, ψυχολόγος, αυτός/η που φλερτάρεις, ο καλύτερος φίλος, η παλιά φωτογραφία και ο,τιδήποτε έχει ενδιαφέρον για τον καθένα μας.

Η μορφή
Ζητάμε από τους συγγραφείς μας να αναπτύξουν την ιστορία τους μέσα σε 200 λέξεις. (ο επιθυμητός όγκος των συμμετεχόντων περιορίζει την έκταση του κειμένου). Ωστόσο αυτή ακριβώς θέλουμε να είναι η μορφή του βιβλίου μας…. γρήγορα, άμεσα, σαν πολυβόλο, ουσιαστικά και ξεκάθαρα, δίνοντας σημασία μόνο στην ιστορία και τους πρωταγωνιστές της, σαν φωτογραφία… Αυτή θέλουμε να είναι η αίσθηση που θα μείνει.

Οι ιστορίες μας θα καταχωρηθούν στις εξής θεματικές ενότητες με τους αντίστοιχους τίτλους:
Το μεγάλο μου μυστικό (εξομολόγηση)
Η πρώτη μου φορά (αγωνία)
Τότε γνώρισα το φόβο (φόβος)
Συνέντευξη με τις τύψεις μου (τύψεις)
Θέλω να ξαναζήσω αυτή τη στιγμή (ευχάριστη ανάμνηση)
Δεν το εύχομαι ούτε στον εχθρό μου (πόνος)
Ευχόμουν να ανοίξει η γη να με καταπιεί (ντροπή)
Δυστυχώς όνειρο έμεινε (μια σκέψη που δεν υλοποιήθηκε)
Αυτό δεν θα του το συγχωρήσω ποτέ (έχθρα)

Αν θέλεις να συμμετάσχεις στο μεγαλύτερο εκδοτικό πείραμα που έχει γίνει ποτέ, διάλεξε τη θεματική ενότητα που ερεθίζει περισσότερο τη δημιουργική σου φαντασία και γράψε 200 λέξεις γεμάτες αναμνήσεις, ένστικτα, νεύρα, αισθήματα.
Το κείμενό σου θα πρέπει να έχει σταλεί μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου στο artbomber@windowslive.com

Λόγω της ιδιαιτερότητας της προσπάθειάς μας, θα γίνονται δεκτά και ανώνυμα κέιμενα. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει στο mail της συμμετοχής και της αποστολής του κειμένου, να αποσαφηνίζεται αν είναι επιθυμητή η ανωνυμία ή η επώνυμη υπογραφή που μπορεί να είναι το ονοματεπώνυμο, το blogname, η ιστοσελίδα, το ψευδώνυμο, ο,τιδήποτε επιθυμείτε.

Τακτική ενημέρωση και περισσότερες λεπτομέρειες στο www.artbomber.blogspot.com . Περιμένουμε το κείμενό σου.

Αrtbomber

Ένα μεγάλο πείραμα

2008-11-06T13:15:00.000-08:00

Σταθερός στα «πιστεύω» και τις εμμονές του ο Artbomber πρωτοπορεί, βάζει τον πήχυ ψηλά και ανεβάζει το νούμερο κατά πολύ.
Στην ψηφιακή μας έκδοση ήμασταν 15.
Στο βιβλίο μας συμμετείχαμε 30.
Στο επόμενο θέλουμε να μετρήσουμε 500.

Ο Artbomber θέλει να σε προσκαλέσει στο μεγαλύτερο συλλογικό εκδοτικό εγχείρημα που έγινε ποτέ στην Ελλάδα…. 500 Έλληνες γράφουν ένα βιβλίο.

Θέλουμε να εκδώσουμε 500 αληθινές, γνήσιες, ατόφιες, άδολες, ανθρώπινες ιστορίες. Τις ιστορίες της ζωής μας. Ο εκδοτικός οίκος που θα φιλοξενήσει τη δημιουργική μας τρέλα είναι αυτή τη φορά ο ΚΑΚΤΟΣ.

Τις επόμενες μέρες θα ανακοινωθούν οι λεπτομέρειες της συλλογής κειμένων στο blog των δημιουργών www.artbomber.blogspot.com .

Ο Artbomber βρίσκει τρομερά γοητευτικό να δίνει το κίνητρο τουλάχιστον στον εαυτό του και στους φίλους του να δημιουργούν για αυτό σε προσκαλεί να συμμετάσχεις στο μεγαλύτερο δημιουργικό πανηγύρι που έχει στηθεί στην Ελλάδα.

Me θερμούς χαιρετισμούς
Artbomber

2008-11-04T14:22:00.000-08:00

Σε λίγες μέρες ανακοινώνεται η μεγαλύτερη συλλογική εκδοτική προσπάθεια που έγινε ποτέ. Μόνο από τον Αrtbomber

Ο Αrtbomber προτείνει:

2008-11-04T14:17:00.000-08:00

Μετά την περσινή της πετυχημένη πορεία στο Κ44 αρχικά, και στο τροχόσπιτο του Φεστιβάλ Αθηνών έπειτα, η παράσταση «ΕΔΩ», που σκηνοθέτησε ο ηθοποιός Γιώργος Νανούρης, επιστρέφει στο χώρο που «γεννήθηκε»: το Κ44 bar, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.
Πρόκειται για 8 αληθινές ιστορίες-μαρτυρίες μεταναστών, που δημοσιεύτηκαν σε Αθηναϊκές εφημερίδες, από το δημοσιογράφο και συγγραφέα Γκαζμέντ Καπλάνι και ερμηνεύονται στη σκηνή από 4 πρωτοεμφανιζόμενους Έλληνες ηθοποιούς.
Μια λιτή παράσταση, που όσοι την είδαν συμφωνούν πως καταφέρνει να αλλάξει έστω και λίγο, τον τρόπο που βλέπουμε τους μετανάστες στη χώρα μας...

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία, μουσική επιμέλεια: Γιώργος Νανούρης
Κείμενα: Γκαζμέντ Καπλάνι
Παίζουν οι πρωτοεμφανιζόμενοι ηθοποιοί:
Αννίτα Καπουσίζη, Σοφία Κεφαλληνού, Βαγγέλης Κοντομούς, Άννα Ψαρρά
Παραγωγή: Locomotiva (www.locomotiva.gr)

ΠΟΥ και ΠΟΤΕ
Από 29 Σεπτέμβρη και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Στο Κ44, Κωνσταντινουπόλεως 44, Γκάζι, δίπλα στο σταθμό «Κεραμεικός» του μετρό
Κρατήσεις: 210 6430605, reservations@locomotiva.gr
Απαραίτητη η κράτηση λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων
Εισιτήρια: 15€,12€,10€

2008-11-04T13:42:00.001-08:00

O Artbomber συνεργάζεται για τη νέα του εκδοτική προσπάθεια με τον εκδοτικό οίκο ΚΑΚΤΟΣ.
Λεπτομέρειες σε λίγες μέρες εδώ...

2008-11-04T12:48:00.000-08:00

O Artbomber βάζει ένα στόχο που χαρακτηρίζεται αδύνατος και ακατόρθωτος. Άρα έχει ήδη 2 καλούς λόγους για να τον πετύχει.

Σε λίγες μέρες θα αναρτήσουμε κείμενο με όλες τις λεπτομέρειες για τη συμμετοχή στη μεγαλύτερη συλλογική εκδοτική προσπάθεια που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα. 500 Έλληνες γράφουν ένα βιβλίο. Σε λίγες μέρες στον Artbomber.

Σχόλιο για συνέντευξη Ρουσόπουλου

2008-11-03T14:52:00.000-08:00

(ο Artbomber είναι δημοσιογράφος. Συνεπώς δεν θα πρέπει να λαμβάνετε σοβαρά υπόψιν τα σχόλιά του. Είναι όμως και άνθρωπος και αν δεν γράψει αυτά που έχει ανάγκη, θα σκάσει)

Εδώ και χρόνια ο Γιάννης Πρετεντέρης είχε αρχίσει να κερδίζει την εμπιστοσύνη μου. Έχει εμφανιστεί διαβασμένος και σκληρός και εύστοχος σε πολλές συνεντεύξεις. Η σημερινή όμως είναι μια τραγωδία.
Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος είχε ένα πολύ εύκολο βράδυ απόψε με τον Πρετεντέρη απέναντί του. Ας πιστέψω ότι απλά δεν ήταν καλά διαβασμένος.... Ας πιστέψω αυτό. Ειδικά για την περίπτωση του βατοπαιδίου, πιστέψτε με, ο Ρουσόπουλος δεν θα μπορούσε να έχει "καλύτερο" και ευκολότερο δημοσιογράφο απέναντί του.

Επιστρέψαμε

2008-11-03T13:39:00.000-08:00

Άλλαξα δουλειά, έχασα τους φίλους - συνεργάτες μου. Άλλαξα το ωράριό μου. Απογοητεύτηκα, έχασα λεφτά, προσγειώθηκα ανώμαλα.
Όλα αυτά με πόρωσαν ακόμη περισσότερο.
Ο Artbomber έρχεται ακόμη δυνατότερος, ακόμη πιο επικίνδυνος. Το νέο του εκδοτικό εγχείρημα δεν έχει προηγούμενο.... Δεν θα το πιστεύετε....
Ο Artbomber σε λίγες μέρες βάζει έναν αδύνατο στόχο....

Καλό καλοκαίρι

2008-07-04T00:01:00.000-07:00

o Artbomber την τελευταία περίοδο έκανε αρκετές επαφές προκειμένου να βρει τους τεχνικούς συνεργάτες που θα τον βοηθήσουν σε μια ιδέα που είχε. Δυστυχώς δεν τα έχουμε καταφέρει ακόμη. Προς το παρόν όμως φεύγουμε για διακοπές και συνεχίζουμε τον Αύγουστο. Καλό καλοκαίρι.

Το θέμα που σοκάρει...

2008-07-03T09:13:00.001-07:00

Αναρτούμε και πάλι την αποκλειστική συνέντευξη της Μαρίας Παπαγιαννίδου. Το θέμα σοκάρει... Όσοι δεν τη διαβάσατε την προηγούμενη φορά, μην χάσετε αυτήν την ευκαιρία. Η Μαρία Παπαγιαννίδου είναι η Ελληνίδα που νίκησε το AIDS. Και δεν είναι η μόνη. Ενημερωθείτε και μην κλείνετε τα μάτια στη μεγαλύτερη ίσως παγκόσμια απάτη που έχουν στήσει οι φαρμακευτικές εταιρείες...

Kυρία Παπαγιαννίδου, αν ακούσει κανείς αυτά που καταγγέλλετε, βγάζει το συμπέρασμα ότι το AIDS και όλη η ιστορία που έχει στηθεί γύρω από αυτό αποτελούν ένα παγκόσμιο σκάνδαλο. Υιοθετείτε αυτόν τον τίτλο; Μιλάμε για ένα παγκόσμιο σκάνδαλο;

Οι λέξεις μοιάζουν ανίσχυρες για να περιγράψουν αυτό που συμβαίνει στην περίπτωση του AIDS. Το έχουν αποκαλέσει παγκόσμιο σκάνδαλο, συλλογικό έγκλημα, μια από τις μεγαλύτερες απάτες του 20ου αιώνα, και είναι όλα αλήθεια όπως και αν το εξετάσει κανείς. Ουσιαστικά πρόκειται για την εμφάνιση της θεωρίας HIV=AIDS, που λέει ότι υπάρχει ένας θανατηφόρος ιός που προκαλεί το Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσοποιητικής Ανεπάρκειας στον άνθρωπο και απειλεί να τους μολύνει τον καθένα μας από το 1984 και μετά.Η θεωρία αυτή γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής επί κυβερνήσεως Ρόναλντ Ρέηγκαν και ανακοινώθηκε στον κόσμο ως βεβαιότητα, ενώ εξαρχής έπασχε από αληθοφάνεια. Στηρίχτηκε γρήγορα στη δημιουργία ενός θερμοκηπίου επιστημόνων που εφάρμοζαν νέα κριτήρια και νόμους στην έρευνά τους, αλλά και στην άνθιση της αγοράς των φαρμάκων του AIDS που αποδείχτηκε χρυσοφόρα. Λίγο λίγο, όμως, εμφανίστηκαν πάνω από 2.400 επιστήμονες, ερευνητές, γιατροί και δημοσιογράφοι οι οποίοι δείχνουν με επιστημονικά επιχειρήματα το ανυπόστατο της θεωρίας ΗΙV=AIDS και δέχονται αυστηρές διώξεις από το κατεστημένο του AIDS σε όλο τον κόσμο. Πρώτον δε γίνεται να παραδεχτεί η κυβέρνηση των ΗΠΑ ότι έκανε λάθος, και δεύτερον, η υπόθεση γρήγορα κατέληξε να γίνει για πάρα πολλούς business as usual, χωρίς απαραιτήτως συναίσθηση των συνεπειών αυτής της διαχείρισης από τους πρωταγωνιστές της.Είναι σοκαριστικό να διαπιστώνει κανείς σήμερα ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις ούτε για την ύπαρξη του ιού, ούτε για την παθογένειά του, ούτε για τη μεταδοτικότητά του, ούτε για την ανίχνευσή του με οποιοδήποτε τεστ. Παρόλα αυτά καλούμαστε να υπηρετήσουμε το μύθευμα εν αγνοία μας όλοι, πρώτοι και καλύτεροι οι «φορείς του AIDS» που κρύβονται θαρρείς και είναι κλέφτες και υποφέρουν τα πάνδεινα κρυφά. Με δυο λόγια, υπογράφουμε μόνοι μας την καταδίκη μας, υγιείς και ασθενείς. Και ζητάμε από αυτούς που μας εξαπάτησαν να μας προστατεύσουν. Πώς το αποκαλείτε εσείς αυτό;

Επειδή η συνέντευξη της Μαρίας Παπαγιαννίδου είναι μεγάλη σε έκταση, κάτι που δεν βοηθά στην ανάγνωση, θα αναρτούμε αποσπασματικά κομμάτια προκειμένου να γίνει ευανάγνωστο και ξεκούραστο κείμενο. Αξίζει να διαβάσετε τι αποκαλύπτει αυτή η γυναίκα.

Μια παγκόσμια αρρωστημένη συνωμοσία

2008-06-25T02:58:00.000-07:00

Η Μαρία Παπαγιαννίδου μας έκανε την τιμή να μας χαρίσει άλλο ένα κείμενό της. Το δημοσιεύουμε με χαρά και σας προτείνουμε να διαβάσετε και την αποκαλυπτική συνέντευξή της. Η Μαρία Παπαγιαννίδου σοκάρει. Διαβάστε την.

Πριν λίγους μήνες ο UNAIDS αναγνώρισε ότι είχαν υπερεκτιμήσει το μέγεθος της επιδημίας στην Αφρική, δηλαδή έχουμε επιδημία στην Αφρική αλλά όχι τόσο μεγάλη. Στο μεταξύ ο διευθυντής επί 13 χρόνια του UNAIDS Peter Peot δήλωσε από τον Απρίλιο ότι δεν θα ανανεώσει τη θητεία του μετά το τέλος της. Τώρα ο Ντε Κοκ από τον WHO αναγνώρισε με ανακοίνωσή του στις 8 Ιουνίου 2008 ότι η επιδημία μεταξύ ετεροφυλόφιλων σε χώρες εκτός Αφρικής είναι απίθανο να εκδηλωθεί, άρα δεν ήταν ποτέ επιδημία. Και στις 11 Ιουνίου 2008 ο WHO "διόρθωσε" την ανακοίνωση του Κοκ με νέα Συνέντευξη Τύπου όπου ανακοίνωσε ότι η παγκόσμια επιδημία του AIDS δεν τελείωσε, παραμένει η κυρίαρχη αιτία θανάτου στην Αφρική, εξακολουθεί να μεταδίδεται σε παγκόσμιο επίπεδο με την ετεροφυλοφική επαφή, ενώ έχουν σημειωθεί επιδημίες και σε άλλα μέρη του κόσμου εκτός της Αφρικής, όπως στην Αιτή και την Παπούα/Νέα Γουινέα.

Μήπως είναι καιρός να σταματήσουμε να παίζουμε με τους αριθμούς; Περιμένουμε ακόμα να μας παρουσιάσουν τις αποδείξεις ότι ο HIV υπάρχει, ότι προκαλεί το AIDS, ότι είναι σεξουαλικά μεταδιδόμενος και ότι ανιχνεύεται με τα τεστ αντισωμάτων για τον HIV. Ολα αυτά υποτίθεται ότι έχουν διασφαλιστεί μέσα από μια διεθνή επιστημονική ομοφωνία, αλλά κανείς από αυτούς τους επιστήμονες δεν είναι σε θέση να προσκομίσει τη μελέτη με τις αποδείξεις.

Μαρία Παπαγιαννίδου

Απομυθοποίηση

2008-06-23T08:53:00.000-07:00

Αυτό το θέμα το θεωρούμε "κορυφαίο". Η απίστευτη δήλωση του επικεφαλής του τμήματος καταπολέμησης του AIDS του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, Κέβιν δε Κοκ έρχεται για πρώτη φορά να καταρίψει "θεσμικά" ένα μύθο!

Η δήλωση έχει ως εξής: "Είναι πολύ απίθανο να εκδηλωθεί μια επιδημία μεταξύ ετεροφυλόφιλων σε χώρες εκτός Αφρικής".

Άρα ... τέρμα ο μύθος που μας είχαν δημιουργήσει ότι το aids είναι "κατάρα", είναι "μάστιγα" από την οποία κινδυνεύουμε όλοι, είναι ο "φόβος" και ο "τρόμος" !! Και δώσε χρήμα για την ενημέρωση και την πρόληψη. Και δώσε και άλλο χρήμα για πρόληψη... Το AIDS απειλεί μόνο κάποιες χώρες στην Αφρική (και αυτό εξηγείται επιστημονικά) και φυσικά τις τάξεις των ομοφυλόφιλων (επίσης εξηγείται επιστημονικά).
Αύριο θα αναφερθούμε λεπτομερέστερα στο θέμα που -αν δεν το καταλάβατε- είναι μία από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες συνωμοσίες που στήθηκαν ... για να κερδίσουν οι φαρμακευτικές εταιρείες. Αυτό δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Αυτό είναι πραγματικότητα. Αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα. Όποιος θελήσει να ενημερωθεί, θα εντυπωσιασθεί με το πόσο αποστομοτικά επιχειρήματα υπάρχουν υπέρ της άποψης ότι το aids "δημιουργήθηκε" για να κερδίσουν ορισμένοι.
Αύριο θα επανέλθουμε στο θέμα. Επίσης μπορείτε να διαβάσετε την αποκλειστική συνέντευξη της Μαρίας Παπαγιαννίδου στον Artbomber

To πρώτο ελληνικό ψηφιακό βιβλίο

2008-06-22T04:06:00.000-07:00

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα από τα 15 "πανέμορφα όνειρα" του πρώτου μας ψηφιακού βιβλίου. Το συλλογικό μας ψηφιακό εκδοτικό εγχείρημα μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από το διαδικτυακό βιβλιοπωλείο του Artbomber.

Το στόμα του μάγου
Του blogger Άρπαγος
www.arpagos.blogspot.com

Είναι 7 η ώρα το πρωί και το ξυπνητήρι χτυπάει ήδη 10 λεπτά. Αισθάνομαι ότι δεν βρέχει μόνο έξω αλλά και μέσα στο δωμάτιο. Η ατμόσφαιρα από την υγρασία είναι τόσο βαριά που δεν έχω το κουράγιο να σηκώσω το κεφάλι μου από το μαξιλάρι. Ακόμα και οι σκέψεις μου είναι συμπιεσμένες.
Πρέπει να σηκωθώ και να αρχίσω να τρέχω. Σήμερα λήγει η προθεσμία για την πληρωμή των οφειλών μου στην εφορία και δεν είμαστε τώρα για πρόστιμα. Μόνο προσωπικό ασφαλείας σήμερα εξαιτίας της γενικής απεργίας. Αυτό σημαίνει πολλή δουλειά και λίγοι υπάλληλοι. Όσο πιο γρήγορα πάω τόσο πιο νωρίς θα ξεμπερδέψω. Γρήγορος καφές στο πόδι. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και ξεκινάω. Φανάρι. Η ταυτότητα; Φανάρι. Το ένταλμα πληρωμής; Μποτιλιάρισμα και πολλά φανάρια. Χρήματα, τα πήρα τα φράγκα από το συρτάρι; Παρκάρω στο πάρκινγκ της υπηρεσίας, τα έχω όλα εντάξει. Για μια ακόμα φορά υπήρξα απόλυτα συνεπής όταν έπρεπε να πληρώσω.
Έχει πάει 1 το μεσημέρι όταν φτάνω στην γκαλερί. Αύριο είναι τα εγκαίνια της φωτογραφικής μου έκθεσης. Ο επιμελητής είναι στην πόρτα και με περιμένει με εκείνο το βλέμμα που έχει κανείς όταν πατήσει σκατά σκύλου λίγο πριν πάει στο πρώτο ραντεβού. Δεν ξέρω τι να περιμένω αλλά μάλλον η κατάσταση δεν είναι και η καλύτερη. Η αποθήκη με τις φωτογραφίες έχει πάρει νερά. Από τα μάτια των δυο μεγάλων πορτραίτων των τσιγγάνων κυλάνε μελανά δάκρυα. Ειρωνικό για μια έκθεση που φιλοδοξούσε να έχει τίτλο “Το γέλιο”. Αγώνας δρόμου για το ξανατύπωμα των φωτογραφιών και για το στήσιμο της έκθεσης. Το απρόοπτο και η καταστροφή είναι ένα ζευγάρι παπούτσια που φοράω πάντα σε κάθε νέο βήμα.
Εξουθενωμένος πέφτω στο κρεβάτι να κοιμηθώ. Σκατά μέρα, όπως ήταν και η χτεσινή όπως θα είναι και οι επόμενες. Τα σεντόνια με τυλίγουν σαν γάζες. Στο μυαλό μου ξετυλίγονται οι ενοχές. Την εγκατέλειψα επειδή ήμουνα δειλός και δεν ήθελα να δεσμευτώ; Όλες οι δικαιολογίες ήταν αλήθεια ή προφάσεις; Ήθελα ή δεν ήθελα, μπορούσα ή δεν μπορούσα να αφήσω τις ευκολίες μου; Πρέπει να βρω το κουράγιο να αλλάξω τη ζωή μου…να την πάρω τηλέφωνο αύριο…έχω να κάνω σεξ πολύ καιρό…ας με πάρει εκείνη…καλύτερα…να…

Στέκομαι στον χώρο που δεν έχει όρια και διαστάσεις. Τριγύρω υπάρχει μόνο πηχτό και συμπαγές σκοτάδι, ένα αδιαμόρφωτο σύμπαν. Δεν υπάρχει χρόνος, δεν έχω μνήμες, δεν έχω επιθυμίες.
Ξαφνικά προβάλλει μπροστά μου ένας λεπτός, γρανιτένιος βράχος. Όμοιος με πύργο αλλά η βάση του δεν διακρίνεται ενώ και η κορυφή του είναι δυσδιάκριτη. Γύρω του ελίσσεται μια πέτρινη σκάλα. Χορταριασμένη, ετοιμόρροπη. Χτισμένη από χέρι ανθρώπινο ή την τύχη, δεν μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα.
Βρίσκομαι στο πρώτο σκαλοπάτι, δεν γνωρίζω τι μπορεί να υπάρχει στο τέλος της διαδρομής αλλά η επιθυμία μου να ανέβω τα σκαλοπάτια είναι ανεξάντλητη. Ξεκινάω να ανεβαίνω, η επιθυμία μου ενισχύεται και σταδιακά μπλέκεται με την περιέργεια και τον φόβο. Συνεχίζω να ανεβαίνω.
Η κορυφή είναι επίπεδη. Από το βάθος ξεπροβάλλει ένας γέροντας λευκοντυμένος. Φοράει μια μακριά ρόμπα που καλύπτει ολόκληρο το σώμα του. Το πρόσωπο του είναι μακρύ και ισχνό. Έχει μακριά λευκά μαλλιά και γένια και στις κόγχες των ματιών του δεσπόζουν ολόμαυροι βολβοί. Κινείται οριακά πάνω από το έδαφος και πλησιάζει μερικά μέτρα προς το μέρος μου. Σταματάει.
Τώρα είμαι εγώ που κινούμαι προς το μέρος του. Δεν αισθάνομαι φόβο ή δισταγμό. Πλησιάζω. Ανοίγει το στόμα του. Στην αρχή είναι ένα φυσιολογικό ανοιχτό στόμα αλλά πολύ γρήγορα το στόμα του ανοίγει και προς τις δυο σιαγόνες. Τόσο που αντικαθιστά το σκοτάδι γύρω μας. Το στόμα του μάγου είναι μια αβυσσαλέα τρύπα στεφανωμένη από την άσπρη ρόμπα, τα άσπρα μαλλιά, τα άσπρα γένια.
Συγκεντρώνω την επιθυμία μου, συσπειρώνομαι σαν ελατήριο και βουτάω μέσα στο στόμα του. Με καταπίνει και εγώ αισθάνομαι μια γλυκιά θαλπωρή την ώρα που γλιστράω μέσα στο σώμα του.

Ανοίγω τα μάτια μου. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε άλλοτε είχα υπάρξει τόσο ήρεμος. Ένα αδιόρατο χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη μου , μου προκαλεί αμηχανία. Λες, όταν θα σηκωθώ από το κρεβάτι, να ξαναβάλω πάλι τα τσιμεντένια παπούτσια μου;

Το παραπάνω κείμενο καθώς και άλλα 14 πανέμορφα όνειρα αποτελούν το πρώτο ψηφιακό βιβλίο του Artbomber. Αγοράστε το (download) δωρεάν από εδώ (ψηφιακές εκδόσεις)

Ο Artbomber προτείνει:

2008-06-19T08:17:00.000-07:00

Από 19 ως 21 Ιουνίου μουσικοί και συγκροτήματα από την Ελλάδα και το εξωτερικό που εκπροσωπούν όλα τα είδη μουσικής στήνουν το μεγαλύτερο μουσικό πανηγύρι !!!
Η ευρωπαική γιορτή της μουσικής αποτελεί τη μεγαλύτερη κοινή πολιτιστική δράση της Ευρώπης.
Από αύριο ... θα την ακούσετε στην πόλη.

2008-06-13T07:40:00.000-07:00

Επιλάξαμε να μην έχουμε σχόλια στα κείμενά μας για διάφορους λόγους. Ωστόσο όποιος επιθυμεί μπορεί να αποστέλλει τα σχόλιά του, τις προτάσεις του ή τα κείμενά του στο mail μας
www.artbomber@windowslive.com. Φυσικά, αν το επιθυμείτε και μας το δηλώνετε, εμείς θα δημοσιοποιούμε τα mail σας στο blog των δημιουργών...

Τι μπορείτε να μας στείλετε;

Κείμενά σας με θέμα της επιλογής σας.
Κείμενα που σας άρεσαν από διάφορα άλλα blogs. Ο Artbomber θα επικοινωνήσει με τον συντάκτη και με την άδειά του, θα τα δημοσιοποιήσει.
Ιδέες σας για οποιαδήποτε δημιουργική πρωτοβουλία. Μας αρέσουν οι πρωτότυπες και οι... "καταδικασμένες σε αποτυχία".

Το πρώτο ελληνικό ψηφιακό βιβλίο

2008-06-12T03:44:00.000-07:00

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα από τα 15 "πανέμορφα όνειρα" του πρώτου μας ψηφιακού βιβλίου. Το συλλογικό μας ψηφιακό εκδοτικό εγχείρημα μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από το διαδικτυακό βιβλιοπωλείο του Artbomber.

Το ομορφότερο όνειρο
Του blogger sofi-k
http://sofi-k.blogspot.com

... τα μάτια της βάρυναν και ο κόσμος γύρω της μίκραινε…
Και ξαφνικά, σαν να τίναξε από πάνω της όλη την κούραση, σωματική και ψυχική, σηκώθηκε.
Άνοιξε την πόρτα του δωματίου της και έκανε μερικά βήματα. Δε βρισκόταν στο σπίτι της. Αν και δεν το αναγνώριζε, ένιωθε πολύ οικεία, σαν να είχε ξαναβρεθεί στο ίδιο μέρος κάποτε… Κάτι της θύμιζε… αλλά πάλι, δεν μπορούσε να πει με σιγουριά που ήταν. Τι παράξενο συναίσθημα.
Ασυναίσθητα συνέχισε να προχωράει. Καθώς προχωρούσε σε ένα μακρύ διάδρομο, έβλεπε γύρω της κλειστές πόρτες. Κάθε φορά που περνούσε δίπλα από μία, άκουγε αδιευκρίνιστους θορύβους. Πίσω από μία βαριά ξύλινη πόρτα ακούστηκε μια γλυκιά μουσική, σαν κάποιος να έπαιζε φλογέρα, ή κάτι τέτοιο, δεν μπορούσε να διακρίνει καλά. Το συναίσθημα της οικειότητας δυνάμωσε.
Πίσω από μία άλλη πόρτα, ξύλινη κι αυτή, αλλά σπασμένη, ακούστηκαν κραυγές, άναρθρες, - κι όμως μελωδικές!… Σαν κάποιος να μιλούσε μια άγνωστη γι’ αυτή γλώσσα. Κάτι την έσπρωξε να κοιτάξει μέσα από μία χαραμάδα. Είδε μικρά πλασματάκια να κινούνται σε παράξενους βηματισμούς και να κάνουν κινήσεις, σαν να χόρευαν. Σαν να συμμετείχαν όλα μαζί σε μια τελετή! Έμεινε για λίγο εκεί να τα χαζεύει. Πραγματικά πρωτόγνωρο θέαμα! Κάποια στιγμή κατάλαβε πως είχε γίνει αντιληπτή, αλλά κανείς δεν είχε ενοχληθεί από την παρουσία της. Σε μία κίνησή του ένα από τα πλάσματα σκόνταψε μάλλον, και έπεσε. Όλα μαζί γέλασαν καλοπροαίρετα, βοηθώντας το να σηκωθεί και να συνεχίσουν την τελετουργία τους. Ένα χαμόγελο είχε σχηματιστεί και στα χείλη της.

Συνέχισε να περπατάει, αφήνοντας πίσω της την πόρτα με τα παράξενα αυτά πλάσματα. Πριν προλάβει να απομακρυνθεί, ένιωσε κάποιον να την ακολουθεί. Γύρισε και είδε το πλασματάκι που πριν λίγο είχε πέσει να κρατάει ένα λουλούδι. Ασυναίσθητα έσκυψε κι αυτό της το έπλεξε στα μαλλιά. Χαμογελάσανε και οι δύο και συνεχίσανε την πορεία τους. Όλα φαινόταν να γίνονται τόσο φυσικά! Η αίσθηση της οικειότητας γινόταν ολοένα και πιο έντονη!

Πιο κάτω, από την απέναντι πλευρά του διαδρόμου αυτή τη φορά, μια άλλη πόρτα ήταν διάπλατα ανοιχτή. Υπήρχε έντονο διάχυτο φως παντού και στην μέση του δωματίου ένα μικρό σιντριβάνι. Στάθηκε για λίγο να το κοιτάζει και ενώ ένιωθε το νερό να την απορροφά, ένας κρότος της τράβηξε την προσοχή. Γύρισε το κεφάλι της και είδε πως σχεδόν είχε πλησιάσει στο τέλος του διαδρόμου. Εκεί, υπήρχε μία τελευταία πόρτα, η πιο εντυπωσιακή από όλες! Μια πόρτα φτιαγμένη από γυαλί. Ένιωσε ένα ρίγος να τη διαπερνά και μια έντονη επιθυμία να πλησιάσει κι άλλο και να την ανοίξει, αλλά συγχρόνως, κάτι την φόβιζε, κάτι που δεν μπορούσε να διασαφηνίσει τι ήταν… Κι άλλος κρότος ακούστηκε... Χωρίς να το καταλάβει καλά καλά, είδε το χέρι της να σπρώχνει την πόρτα και αυτή να ανοίγει διάπλατα. Έκανε δυο βήματα και βρέθηκε μέσα σε ένα δωμάτιο, γεμάτο με καθρέφτες. Ξαφνικά, ένιωσε σαν να έπρεπε να αντιμετωπίσει κάτι. Δεν ήξερε τι, κι αυτό ήταν κάτι που λιγάκι την τρόμαξε, αλλά παρόλα αυτά αποφάσισε να συνεχίσει. Αποφάσισε; Ίσως να ένιωθε πως δεν είχε άλλη επιλογή... Καθώς βημάτιζε, κοίταξε γύρω της. Τόσοι πολλοί καθρέφτες... Σαν τα δωμάτια που υπάρχουν σε μερικές ταινίες τρόμου, που πρέπει να διασχίσεις διαδρόμους με πολλούς καθρέφτες, που χάνεσαι, δε βρίσκεις το δρόμο σου... Ειρωνεία, αυτό πάντα το φοβόταν σε τέτοιου είδους ταινίες. Πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε. Ίσως ήταν αυτήν η ευκαιρία να ξορκίσει το φόβο της!
Αρχικά, περπατούσε προσπαθώντας να μένει προσηλωμένη στο διάδρομο. Πίστευε πως αν κοιτάξει γύρω της θα μπερδευόταν από όλες τις αντανακλάσεις. Και προς στιγμήν φάνηκε να τα καταφέρνει. Αλλά... κάποια στιγμή ένιωσε πως μια εικόνα την ακολουθούσε. Φοβήθηκε και επιτάχυνε το βήμα της. Όπως ήταν φυσικό, άρχισε να χάνει το δρόμο. Σκόνταψε μια δυο φορές πάνω στους καθρέφτες. Σκέφτηκε πως ή θα πανικοβαλλόταν και δε θα έβγαινε ποτέ από εκεί, ή θα χαλάρωνε και σιγά σιγά θα έβλεπε μπροστά της την έξοδο. Πήρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε να ανακτήσει την συγκέντρωση της. Σταμάτησε και κοίταξε. Φυσικά ήταν η δική της αντανάκλαση η εικόνα που ακολουθούσε. Αλλά ήταν η δική της αντανάκλαση, γυμνή. Κοιτάχτηκε και συνειδητοποίησε πως ήταν όντως γυμνή. Το μόνο που έβλεπε πάνω της, ήταν ένα λουλούδι πλεγμένο στα μαλλιά. Δε θυμόταν ακριβώς πως βρέθηκε εκεί αλλά της άρεσε! Η εικόνα της, όμως, κάτι είχε. Ήταν η ίδια, αυτό το καταλάβαινε. Το ίδιο καλούπι, το ίδιο στήθος, λιγάκι πεσμένο από το πέρασμα του χρόνου, κοιλίτσα, γλουτοί. Κι όμως αυτήν η αντανάκλαση, είχε κάτι διαφορετικό, κάτι όμορφο. Κοίταξε τα χέρια της αντανάκλασης, τα πόδια, το πρόσωπο. Όλα τα αναγνώριζε, αλλά σίγουρα είχαν κάτι πιο όμορφο! Έκανε μια στροφή γύρω από τον εαυτό της, βλέποντας συγχρόνως τη φιγούρα στον καθρέφτη να στρέφεται κι αυτή. Είδε το σημάδι στον ώμο, σημάδι εκ γενετής, την τομή, απομεινάρι μιας παλιάς επέμβασης. Όλα ήταν εκεί. Συνέχισε να περπατάει, γυρνώντας συχνά να παρατηρήσει την εικόνα της. Είχε αρχίσει να το διασκεδάζει! Ποτέ ξανά δεν είχε κοιτάξει κατάματα τον εαυτό της! Και τώρα, ανάμεσα σε τόσους καθρέφτες, της δινόταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία! Έβλεπε μια όμορφη εκδοχή του εαυτού της από κάθε γωνία! Ξαφνικά σταμάτησε και ξανακοίταξε έντονα τη φιγούρα που στεκόταν απέναντι της και την κοιτούσε κι αυτή στα μάτια. Κατάλαβε. Ήταν ακριβώς η ίδια. Ούτε πιο όμορφη, ούτε πιο άσχημη. Ούτε πιο ψηλή, ούτε πιο αδύνατη. Ακριβώς η ίδια!

Το φως του ήλιου που διαπέρασε τις γρίλιες, έπεσε στα μάτια της και την ξύπνησε. Ένιωθε πως κοιμήθηκε τόσο ξεκούραστα, μετά από πολλά χρόνια στη ζωή της! Απόλαυσε για λίγο τη θαλπωρή που ένιωθε και μετά σηκώθηκε να κάνει τον πρωινό της καφέ. Αυτό το πρωινό, δεν κοιτάχτηκε σε κανέναν καθρέφτη! Ήξερε πως όση ομορφιά χρειαζόταν, την είχε μέσα της! Το ήξερε, τώρα πια την είχε δει!...

Το παραπάνω κείμενο καθώς και άλλα 14 πανέμορφα όνειρα αποτελούν το πρώτο ψηφιακό βιβλίο του Artbomber. Αγοράστε το (download) δωρεάν από εδώ (ψηφιακές εκδόσεις)

Το πρώτο ελληνικό ψηφιακό βιβλίο

2008-06-11T04:26:00.000-07:00

Ο Artbomber σας ανακοινώνει ότι φτάσαμε τις 52 πωλήσεις.
Το πρώτο μας ψηφιακό βίβλίο με τίτλο ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑ βρίσκεται στον υπολογιστή τουλάχιστον 52 βιβλιοφάγων ονειροπόλων. Το πρωτοποριακό εκδοτικό εγχείρημά μας μπορείτε να το αγοράσετε (download) από το ψηφιακό βιβλιοπωλείο του Artbomber.

Σας ευχαριστούμε που είστε περίεργοι... Λένε ότι η περιέργεια θα σώσει τον κόσμο.

Eτοιμαζόμαστε...

2008-06-10T04:05:00.000-07:00

Ο Artbomber σας ανακοινώνει ότι αυτόν τον καιρό βρίσκεται σ' επαφές προκειμένου να βρει τον κατάλληλο συνεργάτη για το επόμενο εκδοτικό εγχείρημα.
Ελπίζουμε σε λίγες μέρες να έχουμε καταλήξει και να είμαστε σε θέση να ανακοινώσουμε τις λεπτομέρειες. Να είστε βέβαιοι ότι το επόμενο δημιουργικό "χτύπημα" του Artbomber θα είναι τουλάχιστον ... "υπερβολικό".

Συλλυπητήρια

2008-06-09T05:43:00.000-07:00

Ο Αrtbomber νιώθει την ανάγκη να συλλυπηθεί τους συγγενείς των θυμάτων του εγκέλαδου και να ευχηθεί "κουράγιο" στους τραυματίες και τους δεκάδες νεο-άστεγους.

Είναι κλισέ αλλά είναι όσο ειλικρινές γίνεται. ΚΟΥΡΑΓΙΟ.

Το πρώτο ελληνικό ψηφιακό βιβλίο

2008-06-08T09:36:00.000-07:00

Το ομορφότερο όνειρο που είδα
Το παρακάτω κείμενο είναι ένα από τα 15 "πανέμορφα όνειρα" του πρώτου μας ψηφιακού βιβλίου. Το συλλογικό μας ψηφιακό εκδοτικό εγχείρημα μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από το διαδικτυακό βιβλιοπωλείο του Artbomber.

Όνειρα και όνειρα..
του blogger Shades
http://sershades.blogspot.com

Κοιτά πίσω στα παιδικά του χρόνια και θυμάται στιγμές όμορφες γεμάτες φροντίδα και ζεστασιά, πολύ φτώχια, αξιοπρέπεια, αρχές, μυρωδιές και χρώματα φωτεινά.. και όνειρα, πολλά όνειρα.
Βλέπει σήμερα τον εαυτό του στο καθρέφτη και δεν τον αναγνωρίζει, βλέπει βαθιές χαρακιές στο πρόσωπό του σχεδόν ουλές αλλά δε μένει σ’ αυτό.. εκείνο που του τριβελίζει το μυαλό είναι το ύφος, ναι αυτό το θλιμμένο ύφος.. αυτό του αποτυχημένου.
Έκανε όνειρα μικρός εκεί στη φτωχογειτονιά που έμενε, ήθελε λέει να φτιάξει μια οικογένεια με πολλά παιδιά κι ένα εξοχικό, δεν είχε ποτέ εξοχικό ούτε χωριό να φύγει όπως έκαναν όλοι. Του έλειπε και το ‘θελε πολύ, να φυτεύει διάφορα λουλούδια να έχει γλάστρες με βασιλικό, ζουμπούλια, νυχτολούλουδα και να βλέπει θάλασσα να χάνετε το μάτι του στη θάλασσα, αυτό τον ηρεμούσε.
Να πηγαίνει τα βράδια και να μαζεύει όστρακα στην ακρογιαλιά, να κάθεται με τις ώρες μ’ ένα τρανζίστορ και λίγη ρακί να τον ψήνει η αρμύρα.
Θυμάται τις αλάνες της Κοκκινιάς που έπαιζε μπάλα μικρός και τη καστάνια με τα λαδερά, που είχε έτοιμο φαΐ απ’ τα χτες η μάνα, για να πάρει μαζί του στη δουλειά.Ακόμα είχε στη μύτη του τις οσμές απ’ τις αυλές, τα ασπρισμένα σκαλοπάτια, τη μυρωδιά του ασβέστη και εικόνες που στα μάτια του τότε φάνταζαν ανούσιες και βαρετές τώρα μόνο τέτοιες θυμάται.
Την παλιοπαρέα με τα παιδιά της γειτονιάς, τα αυτοσχέδια πατίνια με τα κλεμμένα ρουλεμάν και το χάρτινο φανάρι που κρατούσε στη περιφορά του επιταφίου τη μεγάλη Παρασκευή.
Βλέπει τώρα στο καθρέφτη και το πρόσωπό του είναι μεγάλη Παρασκευή.Δεν του ‘ρθαν σαν τα λογάριαζε, άλλη τροχιά πήρε η ρότα του αλλού τον τράβηξε η ζωή, δεν είπε όχι, μήτε δείλιασε ποτέ το πάλεψε με νύχια και με δόντια και τις κακοτοπιές τις κοίταξε στα μάτια.
Έρχονται ώρες μόνο που σκέφτεται και πονά.Είχε όνειρα παιδί όχι μεγάλα κι άπιαστα, παρά μόνο ένα ακρογιάλι κι ένα χουρμά.
Ένα χουρμά που ποτέ πια δεν θα γευτεί..

Το παραπάνω κείμενο καθώς και άλλα 14 πανέμορφα όνειρα αποτελούν το πρώτο ψηφιακό βιβλίο του Artbomber. Αγοράστε το (download) δωρεάν από εδώ (ψηφιακές εκδόσεις)

To ομορφότερο όνειρο που είδα

2008-06-03T05:08:00.000-07:00

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα από τα 15 "πανέμορφα όνειρα" του πρώτου μας ψηφιακού βιβλίου.
Το συλλογικό μας ψηφιακό εκδοτικό εγχείρημα μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από το διαδικτυακό βιβλιοπωλείο του Artbomber.

Το ομορφότερο όνειρο
Του blogger Tradescadia
http://tradescadia.blogspot.com/

Ο φίλος μου ο Αλί από το Πακιστάν, έγινε προχτές τμηματάρχης στην εταιρεία που δουλεύει.
Η φίλη μου η Αλεξάνδρα που είναι αρχιτέκτονας και δουλεύει σε μια μεγάλη δημόσια υπηρεσία, ανέλαβε ένα πολύ σημαντικό έργο και είναι πανευτυχής. Έχασε την ακοή της σε παιδική ηλικία από χορήγηση λανθασμένης φαρμακευτικής αγωγής, αλλά αυτό δεν έχει επηρεάσει σε τίποτα την επαγγελματική της σταδιοδρομία.
Ο φίλος μου ο Κωστής παντρεύεται το σύντροφό του το Μάνο σε ένα μήνα, μετά από τέσσερα χρόνια σχέσης. Οι γονείς του είναι πανευτυχείς που ο γιος τους είχε την τύχη να βρει έναν άνθρωπο που να τον αγαπάει και να τον κάνει ευτυχισμένο.
Ο φίλη μου η Ίντι από τη Νιγηρία έγραψε τις προάλλες τα παιδιά της στο σχολείο της γειτονιάς. Ήρθε ενθουσιασμένη να μου διηγηθεί πόσο πολύ τα καλοδέχτηκαν οι συμμαθητές τους και πως έπιασαν κιόλας τις πρώτες τους φιλίες.
Ο φίλος μου ο Σταμάτης μου είπε προχτές να πάμε σινεμά. Τον ρώτησα σε ποιο προτιμά, μια που είναι σκληρυντικός και κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο. Μου απάντησε: «Δεν έχω πρόβλημα. Ούτως ή άλλως όλοι οι κινηματογράφοι της πόλης, όπως και οι δρόμοι άλλωστε, έχουν πλήρη προσβασιμότητα. Έχουμε άπειρες επιλογές.»
Η φίλη μου η Κατερίνα παντρεύτηκε πρόσφατα. Στην εταιρεία που δουλεύει της έδωσαν προαγωγή και επιπλέον αρμοδιότητες. Είναι πολύ χαρούμενη με αυτή την εξέλιξη γιατί έχει επενδύσει πολλά σε αυτή τη δουλειά και νιώθει ότι τώρα αναγνωρίζονται όλα όσα είχε κάνει, καθώς και η επαγγελματική της αξία.
Ο φίλος μου ο Στέφανος μου ανακοίνωσε χαρούμενος ότι βρήκε τη δουλειά που πάντα ονειρευόταν σε ένα βιβλιοπωλείο. «Είμαι πολύ τυχερός», μου ομολόγησε. «Από τότε που κατάφερα να απεξαρτηθώ από τις άτιμες τις ουσίες, η επανένταξή μου έχει υπάρξει τόσο ομαλή, που ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια».
Η φίλη μου η Μαρίνα με κάλεσε στο πάρτι των εβδομηκοστών της γενεθλίων. Έλαμπε από χαρά. Περιτριγυρισμένη από την οικογένειά της και τους φίλους της, έδειχνε με καμάρι το «Βραβείο Δημιουργικότητας» που κέρδισε στο Εργαστήρι Τρίτης Ηλικίας της γειτονιάς της. «Από τότε που σταμάτησα να δουλεύω», μου είπε, «είναι σα να άρχισα να ζω από την αρχή. Έχω παρέα, έχω εναλλακτικές, κάνω πράγματα που με κάνουν να νιώθω δημιουργική, είναι στ’ αλήθεια υπέροχο!».

Εκείνο το βράδυ, όλοι μου οι φίλοι με επισκέφτηκαν στο όνειρό μου. Και αφού ο καθένας μου εξιστόρησε τα νέα του, άρχισαν να χτυπούν όλοι μαζί κάτι μελωδικά καμπανάκια που έβγαζαν μια παραδεισένια μουσική.
Ξύπνησα. Ανασηκώθηκα στο κρεβάτι. Όνειρο και τούτο… Ωραία θα ήταν…
Αναλογίστηκα τον Αλί που γνώρισα στα φανάρια της Αγ. Παρασκευής και με καλημέριζε κάθε πρωί. Τώρα λογικά μπορεί και να έχει γυρίσει στο Πακιστάν. Η΄ απλά άλλαξε φανάρι.
Την Αλεξάνδρα που φυτοζωεί στη δουλειά της, μιας και λόγω της κώφωσής της δεν της αναθέτουν απολύτως καμία αρμοδιότητα. Λες και σκέφτεται με τα αυτιά ο άνθρωπος…
Τον Κωστή που δεν πρόκειται να μιλήσει ποτέ στους γονείς του για το Μάνο, το σύντροφο της ζωής του.
Την Ίντι, που κάθε μεσημέρι όταν τα παιδιά της γυρίζουν από το σχολείο τα παρηγορεί και τους σκουπίζει τα δάκρυα προσπαθώντας να τα κάνει να ξεχάσουν όλα όσα τους έχουν πει οι συμμαθητές τους κατά τη διάρκεια της μέρας για το χρώμα το δέρματός τους και την καταγωγή τους.
Το Σταμάτη, που από τότε που νόσησε είναι αποκλεισμένος σε ένα σπίτι και εξαρτάται από κάποιον για να κάνει το παραμικρό, μια που στην πόλη δεν υπάρχει καμία προσβασιμότητα για εκείνον.
Την Κατερίνα, που δε θα πάρει επιπλέον αρμοδιότητες στη δουλειά της γιατί όπως λέει και ο προϊστάμενός της «Ε, τώρα που παντρεύτηκες, θα κάνεις και κανά παιδί και πού να σου δίνω τώρα νέο πόστο».
Το Στέφανο, που γράφτηκε στο πρόγραμμα μεθαδόνης για να απεξαρτηθεί από τις ουσίες. Δε θα δουλέψει ποτέ σε βιβλιοπωλείο. Απλούστατα γιατί η σειρά προτεραιότητάς του δεν τον βρήκε ζωντανό.
Και τη Μαρίνα, που εγκαταλελειμμένη από οικογένεια και παιδιά, μαραζώνει κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους και μετράει τις μέρες μέχρι την τελική της «φυγή», για να πάψει να νιώθει αυτό το απόλυτο κενό της απραξίας.
Οι φίλοι μου. Όλοι διαφορετικοί. Όλοι ίσοι;

Το παραπάνω κείμενο καθώς και άλλα 14 πανέμορφα όνειρα αποτελούν το πρώτο ψηφιακό βιβλίο του Artbomber. Αγοράστε το (download) δωρεάν από εδώ (ψηφιακές εκδόσεις)

Ξεκινάει και πάλι το ταξίδι

2008-05-28T16:37:00.000-07:00

O Artbomber σκέφτεται να προσπαθήσει κάτι υπερβολικό εώς αδύνατο.
Άρα έχει ήδη έναν καλό λόγο...
Το σκέφτεται πάντως... !!... Και μετά λες: Με φοβίζουν οι αποτυχίες;
Σιγά μην με φοβίσουν.
Σε λίγες μέρες θα ξεκινήσουμε μια... υπερβολική εκδοτική προσπάθεια.!

Κυκλοφορούμε...

2008-05-28T06:10:00.000-07:00

Ευχαριστούμε το blog ΦΩΤΟ...ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ για το κείμενό του

Πραγματοποιήθηκε η πρώτη ψηφιακή έκδοση του Artbomber με τίτλο "Το ομορφότερο όνειρο". Ευχαριστώ από καρδιάς για την ένταξη της δικής μου ιστορίας στο δυναμικό της έκδοσης καθώς και για την ανιδιοτελή παροχή βήματος για μια ελεύθερη έκφραση.
Είναι σημαντικό. Καλή συνέχεια.

Ευχαριστούμε το blog ΔΕΣ ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ για το κείμενό του

Το post αυτό είναι αφιερωμένο στην πρώτη (κατά τη γνώμη μου δεύτερη) ψηφιακή έκδοση του artbomber, στην οποία έχω την τιμή να είμαι συμμέτοχος. Τον artbomber δεν το γνωρίζω, απλώς ανταποκρίθηκα στο κάλεσμά του. Οπως και άλλοι 14 άνθρωποι.

Ευχαριστούμε το blog Purple Overdose για το κείμενό του

Πιστεύω αυτό που είχε δηλώσει κάποτε κι ο μακαρίτης ο Σιδηρόπουλος. Ότι το έργο όταν φεύγει απ' τα χέρια του δημιουργού αποκτά τη δική του οντότητα, το δικό του ξεχωριστό ύφος. Οι μεσάζοντες είναι έμποροι. Και σαν έμποροι που είναι κάνουν τη δουλειά τους. Τζον Λοκ, λεσέ φερ- λεσέ πασέ, Μοντεσκιέ, ελεύθερη αγορά κτλ, κτλ. Μεσολαβώ για να πουληθεί το έργο σου. Μουσικό, συγγραφικό, το μ... της μάνας σου. Θέλω τόσα, παίρνω τόσα, μείον τόσα, πάρε κι εσύ δυο ψίχουλα. Και να σου πω και κάτι; Όλοι αυτοί που ασχολούνται μόνο με την τέχνη είναι εισοδηματίες. Ξέρω τι σου λέω. Οι άλλοι θα πεθάνουν στην ψάθα και κάποιοι απ' αυτούς, ίσως και να δικαιωθούν κάποτε. Αλλά σίγουρα μετά θάνατον. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Τζάμπα κόπος, μάγκες. Ή θα ζεις αλά Μπουκόφσκι και θα γράφεις, παίζεις μουσική ή οτιδήποτε ή άστο γι' αύριο. Ταφόπλακα στους καλλιτέχνες της πλάκας- επίσης ξέρω τι σου λέω.
Ξαναγυρνώ στο μεσάζοντα γιατί ξεφεύγω. Γνωρίζω τα μούτρα του, ξέρω πως συμπεριφέρεται στους νέους ανθρώπους. Υποστηρίζω την τέχνη για την τέχνη. Για κανέναν άλλον. Οι εποχές που ζούμε είναι πονηρές. Οι καλές προσπάθειες θα έρθουν από αλλού. Μπορεί από ονειροπόλους, μπορεί από τρελούς. Μπορεί πάνω από ξίδια, μέσα από καπνούς, από το οτιδήποτε.
Δεν ξέρω ποιος είναι ο artbomber, ούτε τι πρεσβεύει. Και δε με νοιάζει. Ζήτησε κάτι δικό μου και το έλαβε. Κάποιες λέξεις μου. Είναι δωρεάν και βρίσκονται εδώ. Μαζί με αυτές άλλων ανθρώπων. Κι ένας να τις διαβάσει είναι κέρδος. Επανέρχομαι σ' αυτό που έλεγα στην αρχή. Δεν έχει να κάνει με ναρκισσισμό. Το έργο είναι ελεύθερο κι ανεξάρτητο. Και χαράζει πάντα το δικό του δρόμο. Βάλτο καλά στο μυαλό σου αυτό...

Ευχαριστούμε το blog ΟΝΕΙΡΟΠΥΛΗ για το κείμενό του

Είναι χαρά μου που συμμετέχω στη πρώτη ψηφιακή- εκδοτική προσπάθεια του artbomber.com.
Είναι χαρά μου που βλέπω τον ιστό να μεγαλώνει, τις φωνές να πληθαίνουν, τον κόσμο να έρχεται κοντά.
Μπράβο στα παιδιά για τη κίνηση.
Καλή συνέχεια και εις ανώτερα.
Τις 15 ιστορίες μπορείτε να τις κατεβάσετε δωρεάν από εδώ.
Αν και ψηφιακές αυτές οι ιστορίεςμυρίζουν όλες χώμα και ουρανό.
Καλή ανάγνωση

Ευχαριστούμε το blog IT TAKES A THOUGHT TO MAKE A WORD για το κείμενό του

Είναι πολύ όμορφο να σου δίνονται κίνητρα γραφής. Ένα τέτοιο υπήρξε για μένα η νέα συλλογική εκδοτική προσπάθεια του Artbomber (http://www.artbomber.com/) με τίτλο "Το ομορφότερο όνειρο". Μπορείτε να το βρείτε και να το "κατεβάσετε" δωρεάν εδώ. Μεγάλο ευχαριστώ στον Artbomber για την ευκαιρία και για την πρωτοβουλία. Είναι όμορφο να "μαζευόμαστε" για τέτοιου είδους γραφές.
Καλή ανάγνωση!

Το πρώτο ψηφιακό βιβλίο

2008-05-27T18:10:00.000-07:00

Την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του βιβλίου μας, αγοράστηκε ψηφιακά από 13 Έλληνες bloggers που επισκέφθηκαν τη σελίδα μας (δυστυχώς ημιτελή ακόμη) και το κατέβασαν (download) στον υπολογιστή τους.

Το βιβλίο μας ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑ μπορείτε να το βρείτε στο ψηφιακό βιβλιοπωλείο του Artbomber στη σελίδα www.artbomber.com φυσικά εντελώς δωρεάν.

Στόχος του βιβλίου αυτού ήταν η γνωριμία με τον Artbomber.
Θέλουμε να γίνουμε ένα διαδραστικό blog που ο καλλιτέχνης θα μπορεί να δημιουργεί χωρίς να έχει το άγχος της έγκρισης από κάποιον.

Σε λίγες μέρες ο Artbomber θα ξεκινήσει το καινούριο του δημιουργικό blogοπαίχνιδο. Θα μπορέσετε να ενημερωθείτε από εδώ.

Το πρώτο ψηφιακό βιβλίο

2008-05-27T10:19:00.000-07:00

Κατεβάστε στον υπολογιστή σας δωρεάν το πρώτο μας ψηφιακό βιβλίο με τίτλο:
ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑ

Το βιβλίο κυκλοφορεί στο ψηφιακό βιβλιοπωλείο του Artbomber (θα το βρείτε στην κατηγορία Ψηφιακές εκδόσεις)

Αντί προλόγου στη ψηφιακή μας έκδοση προτιμήσαμε ένα υπέροχο ποίημα της Κικής Δημουλά.

ΜΗΔΕΝΟΣ ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΟΥ

Τι αντικοινωνικά που είναι τα όνειρα.
Ούτε φιλίες ούτε δεσμοί
Μόλις μας δουν σβήνουν
Σαν σπίθα έκθετη σε θύελλα

Ανθρωποφοβία;
Ίσως τραυματισμένο γόητρο
Επειδή δουλεύουν εκεί κάτω στα ορυχεία χαμένων ευκαιριών

Είχαν βλέπεις κι αυτά άλλα όνειρα.

Από την ποιητική συλλογή ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΩΣ

Τις επόμενες μέρες εδώ στο blog του Artbomber θα ανεβάζουμε αποσπάσματα των κειμένων που μας χάρισαν οι Έλληνες bloggers. Και σύντομα ξεκινούμε τη νέα μας προσπάθεια...

Το ομορφότερο όνειρο που είδα

2008-05-26T11:03:00.000-07:00

Έτσι θέλαμε να είναι η πρώτη μας έκδοση. Γεμάτη πανέμορφα όνειρα.

Η πρώτη μας συλλογική ψηφιακή έκδοση είναι γεγονός.

Τιτλοφορείται: ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑ.

15 Έλληνες bloggers τίμησαν τον Artbomber και ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του. Το αποτέλεσμα της συγγραφικής τους δημιουργίας είναι ονειρεμένο.

Το βιβλίο ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑ μπορείτε να το αγοράσετε δωρεάν (download) από το ψηφιακό βιβλιοπωλείο του Artbomber. Θα το βρείτε στην κατηγορία "ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ" του Artbomber.

Κλείνοντας, νιώθουμε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε όλους τους bloggers που μοιράστηκαν μαζί μας τα όνειρά τους. Καλή ανάγνωση.

Ο Αrtbomber αναζητά νέους συγγραφείς

2008-05-26T04:49:00.001-07:00

Αν σας ενδιαφέρει να εκδώσετε το συγγραφικό σας έργο στον ψηφιακό εκδοτικό οίκο του Artbomber, μπορείτε να στείλετε σχετικό mail στο artbomber@windowslive.com εκδηλώνοντας το ενδιαφέρον σας και εμείς θα σας στείλουμε το σχετικό ενημερωτικό κείμενο με τους όρους λειτουργίας και τις δυνατότητες κέρδους που αποκτάτε.
Στον Artbomber τα πάντα λειτουργούν υπέρ του δημιουργού.

Έρχεται η πρώτη μας ψηφιακή έκδοση

2008-05-25T07:36:00.000-07:00

Την Τρίτη 27 Μαΐου κυκλοφορεί στο ψηφιακό βιβλιοπωλείο του Artbomber η πρώτη μας συλλογική ψηφιακή έκδοση με τίτλο "ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑ". 15 Έλληνες bloggers μοιράζονται μαζί μας τα όνειρά τους που συνθέτουν μια πρωτότυπη εκδοτική απόπειρα. Τώρα που βρισκόμαστε στο τέλος της όλης προσπάθειας, ο Artbomber αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει τους Έλληνες bloggers που συμμετείχαν στο εκδοτικό εγχείρημα ανταποκρινόμενοι στην πρόσκλησή του και να δηλώσει ότι επιβεβαιώθηκε απόλυτα για δεύτερη φορά στην άποψή του... ότι στην ελληνική blogόσφαιρα, μπορείς να βρεις διαμάντια!

To ομορφότερο όνειρο που είδα

2008-05-23T11:26:00.000-07:00

Μετά από μια μακρά περίοδο απουσίας λόγω των απίστευτα αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων, έχουμε τη χαρά να σας ανακοινώσουμε ότι είμαστε έτοιμοι να κυκλοφορήσουμε την πρώτη μας ψηφιακή εκδοτική προσπάθεια με τίτλο
"ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑ".

Ο Αrtbomber έχει 15 λόγους για να αισθάνεται υπερήφανος. Μπορείτε να τους διαβάσετε όλους στις 32 σελίδες που είναι γεμάτες με πανέμορφα όνειρα.
Από την Τρίτη 27 Μαΐου θα έχετε τη δυνατότητα να αγοράσετε ψηφιακά (download) το βιβλίο μας από το ψηφιακό βιβλιοπωλείο του Artbomber.

2008-05-03T05:40:00.000-07:00

Καλημέρα σας και Χρόνια πολλά. Χριστός Ανέστη. Έστω και λίγο καθυστερημένα.. Χρόνια πολλά.

2008-04-24T07:11:00.001-07:00

Σήμερα, Μεγάλη Πέμπτη, ημέρα της μεγάλης εξόδου, ο Artbomber σας εύχεται καλό ταξίδι και προσοχή στους δρόμους. Χρόνια πολλά και καλή Ανάσταση.

O Artbomber προτείνει: GOCULTURE

2008-04-22T08:51:00.000-07:00

MIR festival
Το νέο διεθνές φεστιβάλ της πόλης είναι γεγονός! Το πρώτο MIRfestival προγραμματίζεται για τις 12 με 20 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα.
Ως φεστιβάλ αστικού πολιτισμού, του οποίου το σκηνικό είναι η Αθήνα, με αφετηρία το διεθνή διάλογο για τον πολιτισμό και στόχο τη δημιουργική συνάντηση του ζωντανού θεάματος με τα νέα τεχνολογικά μέσα, το MIRfestival έρχεται για να δώσει το λόγο σε όλες τις εξελίξεις που ως τώρα σιωπηλά πολιορκούσαν την πόλη μας. Mε το όνομά του να παραπέμπει στον ρώσικο διαστημικό σταθμό, είναι ένας δορυφόρος που σφύζει από ζωή και από παράξενα και ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά πρότζεκτ. Οι προσκεκλημένοι καλλιτέχνες προσγειώνονται σ’ αυτόν για να παρουσιάσουν τα έργα τους και να συνεχίσουν το ταξίδι τους στο χωροχρόνο.
Το MIRfestival θα φιλοξενεί πειραματικές δημιουργίες στα όρια των τεχνών, εκεί όπου η σκηνή συναντά την εικόνα μέσω των νέων τεχνολογιών, και φιλοδοξεί να αποτελέσει έναν ανοιχτό χώρο δημιουργίας.
Το MIRfestival προσκαλεί όλους τους καλλιτέχνες που επιθυμούν να συμμετάσχουν, να καταθέσουν τις προτάσεις τους μέχρι την Πέμπτη 15 Μαΐου. Αναλυτικές πληροφορίες για την υποβολή των αιτήσεων θα βρουν οι ενδιαφερόμενοι στο site του φεστιβάλ www.mirfestival.gr.
Από τις προτάσεις που θα κατατεθούν για περφόρμανς, μικρής κλίμακας παραστάσεις πειραματικού χαρακτήρα, πειραματισμούς με ηλεκτρονική μουσική και νέες τεχνολογίες, ταινίες, εγκαταστάσεις, interactive εγκαταστάσεις, locative media projects, παρεμβάσεις στην πόλη ή άλλου τύπου καλλιτεχνικά πειράματα, θα επιλεγούν αυτές που θα παρουσιαστούν στο φεστιβάλ μαζί με τις ελληνικές και διεθνείς συμμετοχές που απαρτίζουν ήδη τον προγραμματισμό της διοργάνωσης.
Το φεστιβάλ διοργανώνεται από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρία MIR σε συνεργασία με τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων και με άλλους πολιτιστικούς φορείς της Ελλάδας και του εξωτερικού που θα ανακοινωθούν σύντομα, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Χριστιάνας Γαλανοπούλου και των συνεργατών της. Οι βασικοί χώροι διεξαγωγής του φεστιβάλ θα είναι το Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου "Μελίνα" στο Θησείο και το Θέατρο Αλκμήνη, αλλά θα χρησιμοποιηθούν και άλλοι ανοιχτοί και κλειστοί χώροι που θα ανακοινωθούν εν ευθέτω χρόνω.
Πηγή: goculture

O Αrtbomber προτείνει goculture

2008-04-09T04:57:00.000-07:00

Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου καλεί παιδιά και νέους ηλικίας 12 έως 23 ετών να κάνουν το «Πρώτο Βήμα» στον κινηματογράφο, δημιουργώντας ταινίες διάρκειας έως 7 λεπτών με τη χρήση ψηφιακής τεχνολογίας.

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν παιδιά και νέοι που ζουν στην Ελλάδα και μιλούν ελληνικά. Προτάσεις μπορούν να κάνουν μεμονωμένα άτομα ή ομάδες (π.χ παιδιά από μία τάξη σχολείου) που θα δουλέψουν συλλογικά σε όλα τα στάδια της παραγωγής.

Περίοδος κατάθεσης είναι η 15η Απριλίου 2008, οι εγκρίσεις θα γίνουν μέχρι 15 Μαΐου 2008 και η καταληκτική ημερομηνία κατάθεσης του έργου 30 Οκτωβρίου του 2008. Ειδικά για φέτος θα υπάρχει και μια δεύτερη ημερομηνία κατάθεσης που είναι έως 15 Νοεμβρίου 2008.

Οι εγκρίσεις θα γίνουν μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου 2008 και η καταληκτική ημερομηνία κατάθεσης του έργου είναι η 30η Μαΐου 2009.

Πηγή: Goculture

Ο Αrtbomber προτρέπει

2008-04-08T01:51:00.000-07:00

O Αrtbomber έχει θέσει ως αυτοσκοπό ύπαρξης την προώθηση και προβολή πρωτότυπων και ανατρεπτικών καλλιτεχνικών δράσεων.
Επικοινωνήστε μαζί μας και πείτε μας την ιδέα σας. Ίσως μπορέσουμε να σας βοηθήσουμε περισσότερο απ' όσο μπορείτε να φανταστείτε.

O Artbomber προτείνει:

2008-04-07T11:28:00.000-07:00

Οι Εκδόσεις Αρμός και το Poeticanet σας προσκαλούν
σε μία φιλική συνάντηση για την ποίηση,
που θα γίνει στο
"Πατάρι του Αρμού" (Μαυροκορδάτου 11)
την ερχόμενη Τρίτη 8 Απριλίου 2008
και ώρα 7.30 μ.μ.

Εκδόσεις Αρμός
Μαυροκορδάτου 11
106 78 Αθήνα
τηλ. 210 3830604 - 210 3304196
fax. 210 3819439
www.armosbooks.gr
e-mail: harmos@ath.forthnet.gr

O Artbomber προτείνει:

2008-04-06T07:44:00.000-07:00

Aπό το blog ΜΙΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΚΕΙ

Ματια

Τα μάτια σου

Αυτές οι μικρές οπές της ψυχής σου

Όταν οι αντιστάσεις μου κάπτονται

κι αφήνομαι στο σκοτεινό τους βάθος

Κάθε φορά η ίδια κραυγή αναδύεται

"Εξημέρωσέ με!"

O Artbomber προτείνει Goculture

2008-04-05T07:25:00.000-07:00

Comicdom Con Athens: Η γιορτή των κόμικς στην Αθήνα
Ένα διήμερο φεστιβάλ και μια έκθεση για την ένατη τέχνη

Μετά τη μεγάλη επιτυχία των δυο προηγούμενων διοργανώσεων στο κεντρικό κτίριο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης στο Κολωνάκι, το Comicdom Con Athens πραγματοποιεί αισίως την τρίτη διοργάνωσή του στις 5 και 6 Απριλίου 2008.

Στο πλαίσιο του Comicdom Con Athens 2008 διοργανώνεται επίσης για πρώτη φορά στην Ελλάδα έκθεση σχεδίων του Will Eisner με τίτλο The ‘Spirit’ of Will Eisner, που διαρκεί ως τις 12 Απριλίου.
Στο διήμερο φεστιβάλ παρουσιάζονται διεθνείς προσκεκλημένοι, βραβεία comics, προβολές, σεμινάρια, φιλανθρωπικό sketch event, bazaar με τη συμμετοχή comic-shops και εκδοτικών εταιριών.
Μέσα από πρωτότυπα έργα που διατρέχουν την καριέρα του θεμελιωτή των αμερικανικών comics, η έκθεση The ‘Spirit’ of Will Eisner δίνει στο ελληνικό κοινό τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την εξελικτική πορεία του σπουδαίου αυτού δημιουργού.

Η έκθεση συνοδεύεται από επεξηγηματικό υλικό, ενώ κατά τη διάρκεια του διημέρου θα γίνουν σχετικές ομιλίες και προβολή του ντοκιμαντέρ Will Eisner: Portrait of a Sequential Artist στο οποίο μυθικά ονόματα της 9ης Τέχνης μιλούν για τον κορυφαίο δημιουργό.

Πηγή : Goculture

O Artbomber έστειλε το ακόλουθο μήνυμα στους συγγραφείς του

2008-04-04T10:19:00.000-07:00

O Artbomber θέλει να σας ενημερώσει με χαρά ότι έχει συλλέξει 15 πανέμορφα όνειρα. Ωστόσο 2 Έλληνες bloggers ζήτησαν μια μικρή χρονική παράταση. Θα τους περιμένουμε για λίγες μέρες ακόμη.
Μέχρι τότε θα σας παρακαλούσαμε να μας στείλετε σ’ αυτό το mail ποια ακριβώς θα θέλατε να είναι η υπογραφή σας στο κείμενό σας.

Για παράδειγμα:
artbomber
www.artbomber.blogspot.com

Εννοείται ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ο,τιδήποτε επιθυμείτε ως υπογραφή (site, blogname, ονοματεπώνυμο, ψευδώνυμο)
Σας παρακαλούμε να μας απαντήσετε εντός 10 ημερών. Μπήκαμε στην τελευταία φάση της συλλογικής μας εκδοτικής προσπάθειας. Σας ευχαριστούμε και πάλι για την ανταπόκρισή σας.

Ο Αrtbomber προτείνει

2008-03-29T04:00:00.000-07:00

Από το blog ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

H ΣΙΩΠΗ

Είμαι στη σκηνή χωρίς λόγια.

Η σκηνή σκοινί.

Διαβαίνω. Δεν έχω. Δεν είμαι.

Εσύ θα δεις ένα βήμα. Αν το κάνω.

Μια πτώση.

Το μπλε φως περιστρέφεται στο δρομο μπροστά μου.

Δεν είναι αυτό που θα ήταν.

Χωρίς λόγια, χωρις ρούχα. Στο σκοινί επάνω για την πτώση.

Βλέπω έναν ξυλοκόπο στο δάσος που γέρνει και πελεκάει και κόβει και με το τσεκούρι χτυπάει τα μέσα. Το κούτσουρο, τον κορμό, το ξύλο μέσα εκεί. Εκεί πελεκάει και γέρνει και χτυπάει και γέρνει. Κτύπα! Χτύπα! Εκεί. Δεν έχει. Πάγος. Θέρμη. Περιστρεφόμενος φάρος σημαίνει την απώλεια. Σαν κίνηση επαναληπτική της γλώσσας που σκάβοντας ικετεύει. Και σκάβει. Και γλιτσάει. Και μπαίνει μες στο νύχι. Ψυχή μου. Δίχως λόγο πια. Και τα κλεμμένα δικά μου είναι. Χαμένα. Σιωπή μόνο. Σιγή. Από χαμηλά. Από μέσα. Εκεί. Όπου η ακμή. Κτυπάει τις ίνες. Τις-ίνες-της. Τους-τένοντές-της. Έχει τένοντες; Έχει. Μα διαλυθήκαν! Κάτι σαν. Κάτι σαν. Κάτι σαν... Κατι σαν, μια όμορφη Κυριακή που πήγαμε όλοι μαζί στη λίμνη και έλαμπε ο ήλιος επάνω και κάτω έλαμπε το χορτάρι. Πράσινο. Όπως μόνο το πράσινο ξέρει να λάμπει. Για εσάς.

Ένα μπλε φως που περιστρέφεται μπροστά μου.

Μα δεν ειναι το παρόν, είναι ότι λείπει απ'αυτό. Λείπει κι απ' τ' απλωμένο χέρι που ζητάει. Λείπει. Απ' αυτό που δεν υπάρχει να δοθεί. Λείπει. Από μέσα μου. Λείπει. Από κει που πελεκάει η ακμή η περιχαρής η κοφτερή.

Ο Artbomber προτείνει:

2008-03-27T02:18:00.000-07:00

Από το blog Ιστορίες του Βάσκες

Γράμμα στην αγέννητη κόρη μου

Αγάπη μου,

Καταρχήν σου εύχομαι να περάσεις καλά τις τελευταίες ημέρες που δεν έχεις το προνόμιο, και το βάρος, να αναπνέεις. Με το καλό να διαβείς τον Ρουβικώνα της ύπαρξης. Για σένα, ο κύβος ερίφθει κάποιους μήνες πριν.

Κατά δεύτερον, δεν θέλω να παρεξηγήσεις αυτό το αγάπη μου. Αγαπώ και την μητέρα σου και θα αγαπώ και σένα. Η μία αγάπη δεν μειώνει την άλλη στο ελάχιστο, γιατί είναι δυο διαφορετικές αγάπες. Η μία είναι χωρίς όριο και η άλλη χωρίς όρους.

Την μητέρα σου την αγαπώ και μπορώ να κάνω τα πάντα για αυτήν. Μπορώ να τσακωθώ με συγγενείς μου, να χάσω φίλους μου, να αρχίσω το τσιγάρο, να κάνω έγκλημα. Για σένα δεν μπορώ να τα κάνω όλα αυτά.

Την μητέρα σου όμως την αγαπώ για αυτό που είναι. Για τον τρόπο που κάνει έρωτα, τον τρόπο που μπεμπεκίζει στην ομιλία, τα μαλλιά της όταν τα φωτίζει ο ήλιος, το πως γελάει με τα μάτια, τις εξυπνάδες και τις βλακείες που λέει, αυτά που απαιτεί και αυτά που δίνει. Εσένα, θα σε αγαπώ όπως και να είσαι. Όμορφη ή άσχημη, έξυπνη ή βαρετή, σέξυ ή λεσβία, ναρκομανής ή μεθύστακας, άνετη ή ντροπαλή, θα είσαι πάντα η κοράκλα μου.

Αυτά όμως δεν είναι γιατί σου γράφω αυτό το γράμμα.

Σου γράφω για να σου δώσω μερικές συμβουλές για την περιπέτεια που ξεκινάς και που λέγεται Ζωή. Δεν θα το καταλάβεις για αρκετά χρόνια, αλλά δεν έχεις άλλες προσπάθειες, άλλα κανονάκια. Έρχεσαι μέσα από την ανυπαρξία· εμφανίζεσαι μέσω ενός θαύματος και περνάς την υπόλοιπη ζωή σου προσπαθώντας να αποτρέψεις το επόμενο θαύμα, αυτό που θα σε ξαναγυρίσει σε αυτήν. Και επειδή αυτό δεν γίνεται, το μόνο που μπορείς να κρύψεις, είναι το κεφάλι σου στη άμμο.

Έτσι θα κάνεις τα πάντα για να μην κοιτάξεις την άβυσσο. Αυτή όμως θα υπάρχει, όπως υπήρχε για όλους όσοι προηγήθηκαν από εσένα και όλους όσους θα επακολουθήσουν.

Αν όμως σπάσεις αυτόν τον κύκλο, όπως το έκαναν κάποιοι άλλοι πριν από εσένα, αν σταματήσεις να προσπαθείς να αποφύγεις τον θάνατο, τότε ίσως μπορέσεις να ζήσεις πραγματικά. Τότε κάθε στιγμή, κάθε μέρα, θα είναι γιορτή γιατί θα ξέρεις πόσο μοναδική είναι και πόσο φεύγει ανεπίστρεπτα. Τότε θα καταλάβεις πως μόνο η αγάπη, η κατανόηση, η συμπόνια, η αλληλεγγύη υπάρχουν, και πως όλα αυτά πηγάζουν από τον θάνατο, τον απόλυτο κριτή μας.

Εύχομαι τότε, να έχεις μια ανοιχτή καρδιά. Ανοιχτή στις εμπειρίες, ανοιχτή στους άλλους, ανοιχτή και γεμάτη αυτοπεποίθηση - ποιά είναι η διαφορά άλλωστε;

Συνειδητοποίησε πως δεν υπάρχει μοναδικός τρόπος θεώρησης των πραγμάτων, πως ακόμη και μια στιγμή μπορεί να κουβαλάει το βάρος μια ς ολόκληρης ζωής ή ακόμη και χιλιάδων ζωών, πως το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί είναι να πληρώσεις τις συνέπειες των δικών σου πράξεων, πως δεν υπάρχει τίποτε το κακό στο λάθος αλλά μόνο στο να μην προσπαθήσεις καν.

Με μια λέξη απόκτησε κρίση. Κατάλαβε πότε να μιλάς και πότε να το βουλώνεις, πότε να γελάς και πότε να κλαις, ξεχώρισε την ομορφιά από την ασχήμια, το βαρετό από το συνηθισμένο, το ξεχωριστό από το επιτηδευμένο.

Αν τα κάνεις αυτά, θα αξίζει και η Ιθάκη και το ταξίδι.

o Αrtbomber με χαρά και τιμή

2008-03-26T07:49:00.000-07:00

To παρακάτω μήνυμα μας συγκίνησε ιδιαίτερα. Είναι άλλη μια συμμετοχή, άλλο ένα όμορφο όνειρο, άλλη μια θετική ανταπόκριση στη φανταστική -με την κυριολεκτική έννοια του όρου- πρό(σ)κλησή μας. Είναι το όνειρο του 11χρονου Phil.

Μας γέμισε όρεξη. Μας γέμισε φαντασία.

Είναι μεγάλη μας χαρά και ακόμη μεγαλύτερη τιμή...

(Σας παραθέτουμε το μήνυμα που συνοδεύει το όνειρο του Phil)

Αγαπητέ ArtBomber,

σε γνώρισα από τη μητέρα μου που σου έστειλε ενα όνειρο και θελησα να το κανω και γω. Το θεμα που εχεις δωσει ειναι καταπληκτικο γιατι ειναι της φαντασιας. Το ποιημα μου ειναι λιγο μικρο γιατι ειμαι οπως αναφερω 11 χρονων και δεν εχω αρκετη εμπειρια. Μου αρεσε πολυ που ασχοληθηκα και μου φανηκε αρκετα χρησιμο.

Ελπιζω κι αλλα παιδια και μεγαλοι να θελησουν να γραψουν πολλα όνειρά τους και να σας τα στειλουν γιατί ειναι κατι πολυ ομορφο.

Πολλους χαιρετισμούς
Ο μικρος blogger

Phil

O Artbomber προτείνει:

2008-03-24T17:38:00.000-07:00

Aπό το blog Λεμόνι δίχως όνειρα

Νοσταλγία;

Ονειρεύτηκα (ή φαντάστηκα, το ίδιο είναι σε μένα) ότι κλήθηκα να δικαστώ για ένα αποτρόπαιο έγκλημα, την νοσταλγία. Οι αποδείξεις ενάντιά μου ήταν σημαντικές. Είδε, λέει, τυχαία το blog μου κάποιος περαστικός και έγινε αυταπάγγελτα δίωξη.

Και έτσι λοιπόν έπρεπε να απολογηθώ επειδή κοιτάζω υπέρ του δέοντος πίσω και δεν συμβαδίζω με το παρόν.

Το blog, εξήγησα στους δικαστές, με βελτιώνει. Επειδή γράφω ό,τι σκέφτομαι και επειδή πάντα διορθώνω ό,τι γράφω, στην ουσία διορθώνω καταρχήν τις σκέψεις μου και κατ'επέκταση τον τρόπο σκέψης μου, αφού σπάνια επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη.

Η διαδικασία αυτή, αν και μπορώ να την κάνω συνήθως απευθείας στο μυαλό μου, παρουσιάζει ένα αξιόλογο πλεονέκτημα όταν βγαίνει παραέξω και πληκτρολογείται ή γράφεται σε χαρτί. Μένει. Και επειδή παραμένει σε κάποια υλική μορφή, διαβάζοντάς με είναι σαν να μπορώ νιώσω χειροπιαστά πλέον το άυλο μέρος τον εαυτό μου. Και αυτό μου αρέσει.

Επίσης, συνέχισα, κάθε κείμενο που γράφω είναι μεν μια σειρά από γεγονότα που συνέβησαν στο άλλοτε μακρινό και άλλοτε κοντινό παρελθόν, αλλά πάντα μα πάντα συνδέονται με τουλάχιστον ένα γεγονός του παρόντος που πολλές φορές, επίτηδες ή καταλάθος, παραλείπω να αναφέρω. Αλλά υπάρχει. Ένα κείμενο είναι είτε ο λόγος που έγινε ό,τι έγινε στο παρόν, είτε το πρίσμα μέσα από το οποίο το μεταφράζω. Με τα κείμενα δεν συγκρίνω αλλά συμπληρώνω την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου και την ζωή μου.

Νοσταλγία είναι η θεωρία ότι το παρόν είναι υποδεέστερο από το παρελθόν. Μερικές φορές πράγματι νοσταλγώ γεγονότα από παλιά, αλλά ποτέ, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές μου, δεν ευχήθηκα να γυρίσω πίσω. Σίγουρα θα έκανα αρκετά πράγματα διαφορετικά σε παρόμοιες καταστάσεις τώρα που ξέρω όσα ξέρω, αλλά η αλήθεια είναι ότι είμαι γραπωμένος με το παρόν μου.

Η ζωή μου σήμερα δεν είναι συναρπαστική από οποιαδήποτε οπτική γωνία και αν την δει κανείς. Αλλά με βολεύει και μου αρέσει.

Αν μπορώ να κατηγορηθώ για κάτι, δήλωσα με έμφαση κλείνοντας, είναι η έλλειψη νοσταλγίας. Αν νοσταλγούσα όσα έπρεπε, θα έκανα κάτι για να γυρίσω την ζωή μου στον τρόπο που την ζούσα πριν χρόνια, όταν επιδίωκα ενεργά να έχω κοινωνική ζωή. Από τότε που το αποδέχτηκα αυτό είμαι πραγματικά ευτυχισμένος, ακόμα και αν είμαι λιγότερο από όσο θα μπορούσα να είμαι με κάποια στο πλάι μου.

Αφού είπα τα παραπάνω, οι δικαστές προβληματίστηκαν πολύ για την ετυμηγορία. Τελικά αθωώθηκα αλλά όχι ομόφωνα.

Βγαίνοντας από το δικαστήριο, ρώτησα ποια θα ήταν η ποινή, αν κρινόμουν ένοχος. Ο δικαστής που ψήφισε να κριθώ ένοχος χαμογέλασε για πρώτη φορά από τότε που τον είδα στο έδρανό του και απάντησε:

- "Θα σε επιστρέφαμε πίσω στο παρελθόν..."

αναρτήθηκε από το χρήστη λεμόνι δίχως όνειρα

To ομορφότερο όνειρο που είδα

2008-03-24T04:50:00.000-07:00

Με ιδιαίτερη χαρά ο Artbomber σας γνωστοποιεί ότι ήδη έχουμε φθάσει τις 10 συμμετοχές. Μια εβδομάδα πριν εκπνεύσει η χρονική προθεσμία, έχουμε 10 όμορφα, πανέμορφα όνειρα. Και τα 10 είναι υπέροχα.

Ενώστε και εσείς οι υπόλοιποι τη φαντασία σας μαζί μας και μοιραστείτε τα όνειρά σας μαζί μας. Ο Artbomber σας προ(σ)καλεί να συμμετάσχετε στην πλέον ονειρεμένη συλλογική συγγραφική προσπάθεια Ελλήνων bloggers με τίτλο "Το ομορφότερο όνειρο που είδα".

Ακολουθεί το πλήρες ενημερωτικό κείμενο συμμετοχής.

Πρόταση συνεργασίας για τη συγγραφή ενός βιβλίου.
Ενός πρωτότυπου ψηφιακού βιβλίου.

O Αrtbomber σε προσκαλεί να συμμετάσχεις στην πρώτη ψηφιακή συλλογική εκδοτική προσπάθεια.

Επειδή θέλει να αποτελέσει την ουσιαστική εναλλακτική πρόταση τέχνης και τον πολύτιμο συνεργάτη κάθε νέου καλλιτέχνη που πλέον δεν θα χρειάζεται «καλές δημόσιες σχέσεις» για να αναδείξει το ταλέντο του, ο Artbomber αναζητά συγγραφείς για μια πρωτότυπη εκδοτική προσπάθεια.

Στους συγγραφείς-συνεργάτες δίδεται μόνο ο τίτλος της ιστορίας
«Το ομορφότερο όνειρο που είδα».

Η κάθε ιστορία προτείνεται να έχει έκταση έως 3 σελίδες (word). Μπορείτε να δώσετε τη διάσταση, το ύφος και τη δομή που επιθυμείτε. Μοναδικό σας όπλο …η φαντασία σας.

Η πρωτότυπη εκδοτική προσπάθεια του Artbomber έχει κάποιες ιδιαιτερότητες.

Ο blogger μπορεί να εκδώσει με το blogname του ή με το όνομά του.
Στον Artbomber όλα λειτουργούν υπέρ του δημιουργού.
Τα κείμενά σας θα πρέπει να έχουν αποσταλεί στο artbomber@windowslive.com μέχρι τις 30 Μαρτίου.
Το βιβλίο θα πωλείται στο ψηφιακό βιβλιοπωλείο του artbomber εντελώς δωρεάν..!! (Θα μπορεί να το κατεβάσει -download- οποιοσδήποτε επιθυμεί από τον artbomber.com)

Θέτουμε μόνο την αφετηρία: «Το ομορφότερο όνειρο που είδα»
Από εδώ και πέρα η συνέχεια ανήκει στη φαντασία σας. Καλή συνέχεια…

Για οποιαδήποτε ερώτηση, στείλτε σχετικό e-mail στο artbomber@windowslive.com

Έτσι θέλει ο Artbomber να είναι η πρώτη του ψηφιακή του εκδοτική προσπάθεια, γεμάτη όνειρα…!!

Μπορείτε να ενημερώνεστε για τις δημιουργικές πρωτοβουλίες του Artbomber σε:
www.artbomber.blogspot.com

Artbomber.com
Το site των δημιουργών.

O Artbomber προτείνει:

2008-03-21T12:55:00.000-07:00

Από το blog μπαμπάκης

Το πρόσωπό του

Τα φώτα ανάβουν , το κοινό αναδεύεται εκνευρισμένο από το μετέωρο φινάλε κι εσύ γυρίζεις να την κοιτάζεις. Είναι η δεύτερη φορά στη ζωή σου που έχεις δει αυτή την έκφραση και η πρώτη ήταν πάλι σε σινεμά και πάλι σε ταινία των Κοέν – τότε είχε μόλις τελειώσει η προβολή του Μπάρτον Φινκ. Δεν της άρεσε καθόλου, είναι το μόνο βέβαιο. «Ευτυχώς που είμαι και λίγο χρήσιμος στο σπίτι, αλλιώς ποιος με έσωζε», σκέφτεσαι με χιούμορ. Γυρνάτε στο σπιτικό σας, εκείνη κουρασμένη από την ημέρα και αναστατωμένη από την βία της ταινίας και την ένταση των χωρίς διαλόγους πλάνων της, θα πάει για ύπνο. Εσύ θα πεις ότι θα δεις Αθλητική Κυριακή και θα αναρωτηθείς (για άλλη μια φορά) τι είναι χειρότερο, να πάρει άλλο ένα πρωτάθλημα ο γαύρος ή να το πάρει ο Τζίγγερ και να νομίσει ότι κάνει καλή δουλειά. Σου έχει μείνει από το απόγευμα ένα ιδιαίτερο κέφι, καθώς μέσα από αυτό το παιχνίδι που λέγεται blogging έφτασες να χαρείς, να ενθουσιαστείς στ’ αλήθεια, με τα νέα ενός ανθρώπου που δεν έχεις συναντήσει ποτέ ακόμη και χαζεύεις το ματς «θα στεναχωρήθηκε κι ο Old-boy ή είναι τόσο ψηλά που δεν τον πιάνει τίποτα» σκέφτεσαι και η νύχτα προχωρά και σκέφτεσαι τον Γ. να σου λέει ότι κουράστηκε να διαβάζει μόνο για επικαιρότητα στα blog και νιώθεις παραδόξως κι εσύ έτσι. Και μετά ενώ παίζει ακόμα η τηλεόραση έχεις σηκωθεί και κοιτάζεις τη νύχτα έξω και σκέφτεσαι χωρίς σκέψεις, ρουφώντας με τις αισθήσεις σου την στιγμή, με την γεύση σχεδόν, αυτό που είδες και το σκέφτεσαι ξανά και ξανά και λες μέσα σου σαν παιδί δέκα χρονών που πρέπει να καθησυχαστεί «Δεν είναι αληθινό, μόνο σινεμά είναι», κι αυτό το λες γιατί αν τελικά ο κόσμος μας είναι ένας μανιχαϊστικός κόσμος, με απόλυτη διάκριση καλού και κακού, τότε το καθένα από αυτά τα δυο ενδέχεται κάπου εκεί έξω να υπάρχει καθαρό, σαν χημικό στοιχείο που απομονώθηκε, ελεύθερο από προσμίξεις, και τελικά αυτό που μετρά είναι ότι εσύ χθες, έστω και σε ταινία, και με τρόπο σχεδόν ανεξάρτητο από την ταινία, τις απορίες, τα βραβεία, την σκληρότητα, τα νοήματα, τις ερμηνείες και τις κριτικές, αν λοιπόν ο κόσμος μας είναι ένας δίπολο μανιχαϊστικό, εσύ χθες είδες, είδες το πρόσωπό του, κι αυτό από μόνο του έκανε το βράδυ σου πολύ ξεχωριστό.

Είδες το πρόσωπο του Κακού.