Ο Αrtbomber προτείνει

Από το blog με τίτλο blogometro

Απόσπασμα από το κείμενο με τίτλο Πόσο κοστίζει ένα όνειρο

Ενα όνειρο κοστίζει όσο ο χρόνος του ύπνου εκείνου που το βλέπει, τίποτα δηλαδή, εκτός κι αν είναι νυχτοφύλακας, οπότε μάλλον του κοστίζει ακριβά -αν τον τσακώσουν να κοιμάται!
Ενα όνειρο αξίζει το χρυσάφι όλου του κόσμου για κείνον που -και το χρυσάφι αν το είχε θα τό 'δινε- θέλει πολύ να ονειρευτεί αλλά έχει στερέψει η καρδιά του απο αγάπη και φαντασία.
Περιφρονούν το όνειρο, όχι τόσο όσοι το έχουν στο τσεπάκι τους, αλλά πιο πολύ όσοι δε γίνεται, δε μπορούν, να το αποχτήσουν. Για άλλα πράγματα, υλικά, συμβαίνει εντελώς το αντίθετο: Επιθυμεί κάποιος τα αγαθά του διπλανού του και θέλει να τα αρπάξει. Για τα όνειρα όμως, εκείνος που δε μπορεί να τα έχει κτήμα του τα εχθρεύεται -δε μπορεί βλέπεις με τη βία να τα αποκτήσει- και δε μπορεί να χωνέψει πώς γίνεται κι έχει όνειρα ο διπλανός του.Γιατί, τι είναι το όνειρο; Πιάνεται; Φυλακίζεται; Μπορεί να δεθεί για να μη φύγει;
Το όνειρο είναι η αστραπή του νου, το κουκούτσι της ύπαρξης, το κέλυφος της καρδιάς, η ασπίδα του ερωτευμένου, το δόρυ της περηφάνειας, η φλόγα της ζωής.
Ολα όνειρο είναι και όλα άπιαστα.

Αναρτήθηκε από barbarian

O Artbomber πήγε στον κινηματογράφο

Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους

Για τον Artbomber γράφει ο Ανδρέας Μπελεγρής

Θες λίγο οι Κοέν που έχουνε κάνει όνομα στην πιάτσα τόσα χρόνια, θες λίγο τα τέσσερα Όσκαρ σε βασικές κατηγορίες, θες ο πράγματι επιβλητικός τίτλος, στην ταινία Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους είσαι έτοιμος να δεις κάτι καλό. Παίρνεις τα ποπ – κορν σου, λες μια μεγάλη κόκα – κόλα παρακαλώ, περνάς τον ημιφωτισμένο διάδρομο και κάθεσαι αναπαυτικά στην πολυθρόνα του πολυσινεμά.
Καλώς ήρθες για μια ακόμη φορά στο αμερικανικό μεγαλείο σου! Η ταινία ξεκινά. Ακούς τη φωνή ενός ετοιμόρροπου σερίφη να αναπολεί τις περασμένες του αγάπες - του καιρού φαντάσματα, έτσι για ξεκάρφωμα, και μετά αρχίζει το πιστολίδι. Μιλάμε όμως για πολύ φονικό.
Παρακολουθείς με απίστευτη προσήλωση και όντως άπαιχτο σασπένς ένα ανθρωποκυνηγητό μέχρι τελικής πτώσεως. Κάθε σκηνή είναι μαθηματικά τοποθετημένη στη δομή για λίγο παραπάνω αδρεναλίνη. Οι χιτσκοκικοί κανόνες σε τέλεια ενορχήστρωση. Αίμα – πολύ αίμα, δάκρυα – λιγότερα και ιδρώτας – σε ήρωες και θεατές.
Ένας επαγγελματίας δολοφόνος (Χαβιέρ Μπαρδέμ) κυνηγάει έναν τυχάρπαστο αμερικάνο επαρχιώτη, που τόλμησε να βάλει χέρι σε μια βαλίτσα ναρκωδόλλαρα και είχε και το θράσος να επιμείνει να την κρατήσει. Ένας σερίφης που αναπολεί τις παλιές καλές εποχές που οι άνθρωποι μπορεί να σκότωναν, αλλά είχαν τιμή (ο μόνος ρόλος που έχει κάπως ψαχνό). Μια κοινωνία έτοιμη να αναπαράξει νέους δολοφόνους, προσέξτε τον ψαροτικό σύντομο διάλογο των δύο μικρών παιδιών προς το τέλος της ταινίας.
Δυστυχώς για τους Κοέν η τέχνη δεν είναι σαν τη φύση, που εκεί θαυμάζεις ένα μεγάλο κόκκινο τριαντάφυλλο και σου είναι αδιάφορο ότι αιώνες τώρα ανθίζουν και πεθαίνουν κάποια άπειρα ίδια μ’ αυτό. Η τέχνη είναι υποταγμένη στην ιστορική της συνέχεια. Αυτή την ταινία αν την υπέγραφε σήμερα ο Ταραντίνο θα ήταν οπισθοδρόμηση γι’ αυτόν. Για τους παλιότερους Κοέν – τι κρίμα – αυτό λέγεται αναγέννηση.
Παρεμπιπτόντως ο Χαβιέρ Μπαρδέμ γαμάει! Το παλικάρι είναι όλα τα λεφτά! Δείτε τον και στο Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας, που βγήκε επίσης φέτος. Κόντρα ρόλος και του βγάζω το καπέλο.
Βγαίνοντας από το σινεμά αναρωτήθηκα γιατί τόσος ντόρος. Όσκαρ καλύτερης ταινίας; Από πού;
- Είναι σκάλες ανώτερο από την τελευταία μετριότητα του Σκορτσέζε – λέγε με Λεονάντο.
- Α! Έτσι μάλιστα! Άντε και Νόμπελ!

Η Μαρία Παπαγιαννίδου στον Artbomber

Ο Artbomber έχει τη χαρά να σας ανακοινώσει ότι έχει ήδη συμφωνήσει με τη δημοσιογράφο – συγγραφέα Μαρία Παπαγιαννίδου να φιλοξενήσει αποκλειστική της συνέντευξη.

Η Μαρία Παπαγιαννίδου βρέθηκε το 1995 να έχει "πλήρες AIDS" και αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να υπομείνει στο εξής τα φάρμακα κατά του ιού "HIV". Η διαρκής επιδείνωση της υγείας της αποδιδόταν στην πορεία του "ιού". Χρειάστηκε πάνω από έναν χρόνο έρευνας και δύο βιβλία για να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί και τελικά να σταματήσει τα χάπια, τους γιατρούς και τις εξετάσεις του "AIDS" στις 23 Απριλίου 2007. Σήμερα χαίρει ξανά άκρας υγείας μετά από 12 χρόνια απίστευτης περιπέτειας.
(Τα στοιχεία από το site www.hivwave.gr )

Η Μαρία Παπαγιαννίδου είναι η ζωντανή απόδειξη μιας απίστευτης αποκάλυψης. Σε λίγες μέρες εδώ… στον Artbomber.

Ο Artbomber προτείνει:

Από το blog Με το φεγγάρι αγκαλιά Στο σταθμό

Το σφύριγμα ενός τραίνου που σέρνεται στις σιδηρογραμμές. Μυρωδιά από τριμμένα σίδερα, ταξίδι και φυγή. Κάθομαι σ ένα κόκκινο παγκάκι και παρακολουθώ τον χρόνο στο διπλό κρεμαστό ρολόι. Θα προλάβω λέω και χώνω τα χέρια μου το ένα μέσα στο άλλο. Η ζέστη μπαίνει στο σώμα μου από τις χαραμάδες της φούστας μου, εκεί ανάμεσα σε ύφασμα και πόδια. Σκυθρωπιάζω. Κάτι άλλο ήθελα, κάτι άλλο θέλω.

Ευτυχία είναι να δέχεσαι την ζωή σου όπως είναι. Να εκτιμάς αυτά που σου ανήκουν. Γεννήθηκα ανικανοποίητη από μιά μάνα που δεχόταν τα πάντα στωικά. Παρ όλο που προσπάθησα δεν.. Κι απορούσε.

Μόνο αυτό θυμάμαι, το βλέμμα που έλεγε 'γιατί δε βλέπεις πως αυτό είναι'; Φρόντισε να χαρείς ότι δεν μπορείς να αλλάξεις!

Πως γίνεται να βγαίνεις από ένα σώμα και να υπάρχουν τόσες διαφορές; Αυτό που σε γεννάει να σε εκμηδενίζει; Πως γίνεται να μην είσαι η συνέχεια του νου και της σκέψης μου; Διορθώνω τα μαλλιά μου κάτω από το καπέλλο μου. Πράσινο με μωβ λουλουδάκια. Τα χείλια μου έχουν αφυδατωθεί από τα θέλω και τα δεν μπορώ. Ακούω το σφύριγμα, μυρίζω δέρμα με σίδερο και ιδρώτα μαζί.

Τα κουπέ των τραίνων είναι τελείως δραματικά. Κουβαλούν ψυχές χρόνων και χρόνων. Σηκώνω τη φούστα γιά ν ανέβω. Με φωνάζεις από μακριά. Μιά φωνή απελπισμένη και γεμάτη γνώση μαζί. Όποτε σ ακούω να λες το όνομα μου, νοιώθω πως σε κάτι πρέπει να ανταποκριθώ που δεν ξέρω ούτε τι είναι, ούτε το πως. Γνωρίζεις περισσότερα από όσα δείχνεις. Γυρνάω και σε κοιτώ. Δεν σε αναγνωρίζω μα έρχομαι και ξανα έρχομαι μαζί σου. Είκοσι χρόνια θέλω να είμαι αλλού σου είπα χθες κι αμέσως το πήρα πίσω.

Δύσκολο να σ αρνηθώ. Αρνιέται ο πατέρας το παιδί ή το παιδί τον πατέρα; Σου έδωσα το χέρι μου. Πριν καλά καλά να φύγω, γύρισα. Κι είδα πάλι εκείνο το όνειρο, πως όλα ήταν φτιαγμένα από χώμα.

Είμαι τόσο αισιόδοξη κάποιες φορές. Ανόητα αισιόδοξη.

To ομορφότερο όνειρο ...μας αξίζει

Ονειρεύομαι πάντα κάτι καλύτερο. Στο μυθιστόρημά ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΙΛΙΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ (που μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από τον artbomber), ο ήρωας καταλήγει ότι έχουμε τα όνειρα που μας αξίζουν. Αξίζουμε πάντα κάτι καλύτερο. Σκεφτόμαστε πάντα κάτι ομορφότερο.

Ο Artbomber σας προ (σ) καλεί να συμμετάσχετε στο πρωτότυπο συγγραφικό παιχνίδι που οργανώνει.

Ο τίτλος είναι "Το ομορφότερο όνειρο που είδα". Η συνέχεια ανήκει σε σας

Το βιβλίο θα εκδοθεί δωρεάν από τον Artbomber με μηδενική τιμή πώλησης

O Artbomber πήγε θέατρο

Alpenstock στο θέατρο Χώρα
Κάπου στις Άλπεις, η Γκρέτα και ο Φριτς προσπαθούν να διατηρήσουν το «κουκλόσπιτό» τους όσο γίνεται πιο καθαρό από τον "έξω κόσμο", τον "ξένο", ή το μετανάστη Γιόσιπ και την οικογένειά του. Η Esther Andre Gonzalez σκηνοθετεί για έκτη φορά παράσταση στην Ελλάδα, παρουσιάζοντας το πρώτο έργο του Rmi De Vos που μεταφράζεται στη γλώσσα μας, αποδεικνύοντας ότι το θέμα του ρατσισμού δημιουργεί ή διαπερνά τα σύνορα, ανάλογα όχι με τη χώρα όπου ζούμε, αλλά με την αγάπη μας για τον "άλλον".

Alpenstock, κάθε Παρασκευή και Σάββατο ως και τις 19 Απριλίου, στο Θέατρο Χώρα.

Η Γκρέτα είναι μια απλή γυναίκα που έχει μανία με την καθαριότητα και διατηρεί το σπίτι της σε άψογη κατάσταση. Η συνεχής εσωτερική υγιεινή μοιάζει να είναι ένα μέσον για να προστατευτεί, απέναντι σ'ένα βρώμικο κόσμο. Αυτό το συναίσθημα ασφάλειας, της το τροφοδοτεί ο σύντροφός της ο Φριτς: εθνικιστής με υπερβάλλοντα ζήλο, την καθοδηγεί και την καθησυχάζει. Μέσα όμως σ' αυτήν την καθαρότητα διεισδύει ο επικίνδυνος εξωτερικός κόσμος, με τον ερχομό του Γιόσιπ, που ανατρέπει αυτόν τον τέλειο συζυγικό κόσμο, αφήνοντας πίσω του μια γεύση αίματος. Ένα μαύρο θεατρικό έργο, που μας πηγαινοφέρνει ανάμεσα στην αγάπη και τη βία, ανάμεσα στο φανταστικό ιδεώδες και τον ωμό ρεαλισμό, πάνω σ' ένα πολιτικό φόντο.

Μετάφραση: Μπουμπουλίνα Νικάκη

Σκηνοθεσία: Esther Andre Gonzalez

Σκηνικά-Κοστούμια: Χρήστος Κωνσταντέλλος

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Μουσική Επιμέλεια: Ορέστης Καμπερίδης

Μακιγιάζ: Irina Tassi

Βοηθός Σκηνοθέτη: Βασίλης Μπράμης

Φωτογραφίες: Πέτρος Αλατζάς

Παίζουν: Αγγελική Δημητρακοπούλου, Νέστωρ Κοψιδάς, Δημήτρης Λιόλιος

Σχόλιο συντάκτη Αrtbomber:

Το απήλαυσα. 3 ηθοποιοί καταφέρνουν και μετατρέπουν ένα πάμπτωχο σκηνικό και τη μικρή αίθουσα του Χώρα σε ένα ικανοποιητικά λειτουργικό χώρο που μπορούν να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους. Οι τρεις τους δεν δυσκολεύονται να κερδίσουν από νωρίς τον θεατή και από κει και πέρα να του προσφέρουν με επιτυχία αυτό που ζητά. Έξυπνο μαύρο χιούμορ. Είδα μια υπέροχη παράσταση !!!

Είχαμε την πρώτη τηλεοπτική παρουσίαση του βιβλίου μας.

Προβλήθηκε χθες το απόγευμα από την ΕΤ1 η εκπομπή "Ψηφιακή Ελλάδα" που έκανε ιδαίτερο αφιέρωμα στο βιβλίο μας. Ήταν υπέροχη η παρουσίαση. Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τους συντελεστές της εκπομπής καθώς και τους συγγραφείς μας που μας εκπροσώπησαν εκεί. Σε λίγο καιρό θα είμαστε σε θέση να το φιλοξενούμε και εδώ.

Βρίσκεται σε εξέλιξη η πρώτη μας ψηφιακή εκδοτική προσπάθεια. Άλλη μια πρόκληση για τους Έλληνες bloggers συγγραφείς. Ο Artbomber σας καλεί να συμμετάσχετε στην πρώτη ψηφιακή συλλογική έκδοσή του.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μας στο artbomber@windowslive.com ζητώντας περισσότερες πληροφορίες.

O Artbomber προτείνει:

Από το blog με τίτλο ΗΛΙΘΙΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ Ή ΡΟΜΑΝΤΙΚΑ ΗΛΙΘΙΑ

Μια ιστορία...

Δύο άγγελοι που ταξίδευαν σταμάτησαν να περάσουν την νύχτα σε ένα σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας. Η οικογένεια ήταν αγενής και αρνήθηκε στους αγγέλους να μείνουν στο δωμάτιο των ξένων της βίλας. Αντιθέτως, έδωσαν στους αγγέλους ένα μικρό μέρος σε ένα κρύο υπόγειο. Καθώς εκέινοι έφτιαχναν τα κρεβάτια τους στο σκληρό πάτωμα, ο μεγαλύτερος άγγελος είδε μια τρύπα στον τοίχο και την επισκεύασε. Όταν ο μικρότερος άγγελος τον ρώτησε γιατί, ο μεγαλύτερος απάντησε: "Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται"...

Την επόμενη νύχτα το ζευγάρι των αγγέλων ήρθε να ξεκουραστεί σε ένα πολύ φτωχικό σπίτι αλλά ο αγρότης και η γυναίκα του ήταν πολύ φιλόξενοι. Αφού μοιράστηκαν τη λίγη τροφή που είχαν, το ζευγάρι των αγγέλων κοιμήθηκαν στο κρεβάτι τους όπου μπορούσαν να έχουν μια ξεκούραστη νύχτα. Όταν βγήκε ο ήλιος, το επόμενο πρωί οι άγγελοι βρήκαν τον αγρότη και την γυναίκα του να κλαίνε. Η μοναδική τους αγελάδα της οποίας το γάλα ήταν το μόνο τους εισόδημα ήταν νεκρή στο λιβάδι.

Ο μικρότερος άγγελος ήταν αναστατωμένος και ρώτησε το μεγαλύτερο πως ήταν δυνατόν και άφησε να γίνει κάτι τέτοιο.

Ο πρώτος άντρας είχε τα πάντα και παρόλα αυτά τον βοήθησες, τον κατηγόρησε εκείνoς.Η δεύτερη οικογένεια είχε ελάχιστα και όμως ήταν πρόθυμη να μοιραστεί τα πάντα και εσύ άφησες την αγελάδα να πεθάνει... "Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται", απάντησε ο μεγαλύτερος άγγελος.

"Όταν μείναμε στο υπόγειο της βίλας, πρόσεξα πως ήταν χρυσός αποθηκευμένος σε εκείνη την τρύπα στον τοίχο. Μια και ο ιδιοκτήτης ήταν τόσο άπληστος και δεν είχε τη διάθεση να μοιραστεί την καλή του τύχη, σφράγισα τον τοίχο ώστε να μην μπορεί να βρει το χρυσό. Εχθές τη νύχτα καθώς κοιμόμασταν στο κρεβάτι του αγρότη ήρθε ο άγγελος του Θανάτου για την γυναίκα του, κι εγώ έδωσα στη θέση της την αγελάδα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται."

Μερικές φορές αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν τα πράγματα δεν έχουν το αποτέλεσμα που πρέπει. Αν έχεις πίστη, θα πρέπει να μάθεις να εμπιστεύεσαι και να πιστεύεις ότι το κάθε αποτέλεσμα είναι πάντα προς όφελός σου. Μπορεί να μην το ξέρεις παρά μονάχα πολύ αργότερα.

Μερικοί άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας και γρήγορα φεύγουν.

Μερικοί άνθρωποι γίνονται φίλοι και μένουν λίγο αφήνοντας όμορφα χνάρια στην καρδιά μας και εμείς δεν είμαστε ποτέ το ίδιο γιατί έχουμε κάνει έναν καλό φίλο...

Το εχθές είναι παρελθόν.

Το αύριο μυστήριο.

Το σήμερα είναι δώρο.

Γιαυτό και λέγεται present**present=το τώρα, το παρόν αλλά σημαίνει και το δώρο

Ελεύθερη μετάφραση By Natalia

Tα 2 πρώτα ήρθαν...

Έχουμε ήδη τα δύο πρώτα κείμενα της νέας μας εκδοτικής ψηφιακής προσπάθειας του Artbomber.
Δεχθείτε την πρόκληση και αποφασίστε να συμμετάσχετε στην πρώτη συλλογική ψηφιακή έκδοση με τίτλο "Το ομορφότερο όνειρο που είδα".
Στείλτε μας το δικό σας ομορφότερο όνειρο. Το βιβλίο θα εκδοθεί με μηδενική τιμή από το ψηφιακό εκδοτικό οίκο του Artbomber.
Αν σας φαίνεται ενδιαφέρον επικοινωνήστε μαζί μας στο artbomber@windowslive.com για να σας στείλουμε σχετικό ενημερωτικό κείμενο.

Θέλουμε να διαβάσουμε τα πάντα...

O Artbomber διαβάζει blogs και ψάχνει για κείμενα που του αρέσουν προκειμένου να τα αναδημοσιεύσει εδώ ... στο blog των δημιουργών.
Αν εσείς διαβάσατε κάτι που σας άρεσε, στείλτε το μας στο mail artbomber@windowslive.com για να μας το προτείνετε και από εκεί και πέρα εμείς να επικοινωνήσουμε με τον blogger για να πάρουμε τη σχετική άδεια. Φυσικά οι παρόντες δεν εξαιρούνται.

To όνειρό μας

Ο Artbomber σας ανακοινώνει ότι ξεκινά την πρώτη του ηλεκτρονική εκδοτική προσπάθεια.

Τίτλος: "Το ομορφότερο όνειρο που είδα"

Ο Artbomber σας προσκαλεί να μοιραστείτε μαζί του την πιο όμορφη εμπειρία σας... την πιο προσωπική σας στιγμή. Το όνειρο που για πάντα θα θυμάστε.

Ο Artbomber φιλοδοξεί να συγκεντρώσει τις ονειρικές σας περιγραφές σ' ένα ολοκληρωμένο έργο γεμάτο ευαισθησία που θα αποτελέσει την πρώτη ψηφιακή έκδοσή του.

Έτσι αποφάσισε ότι θέλει να είναι η πρώτη του έκδοση... γεμάτη όνειρα.

Αν σας ενδιαφέρει να συμμετάσχετε στην πρώτη ψηφιακή εκδοτική προσπάθεια, στείλτε mail στο artbomber@windowslive.com για περισσότερες λεπτομέρειες.

O Artbomber προτείνει:

Από το blog με τίτλο ΠΡΟΣΟΧΗ... δαγκώνει

Δεν σε αφήνω... (διήγημα)

- Έχω μόνο ένα χρόνο ζωής... Θυμάται σαν χθες όταν, με λυγμούς, του είχε πει τη φράση αυτή... Είχε μόνο ένα χρόνο ζωής. Το πολύ 14 μήνες είπαν οι γιατροί. Ο όγκος δεν μπορούσε να αφαιρεθεί. Στο σημείο που βρισκόταν, κανείς γιατρός δεν θα τολμούσε να πλησιάσει νυστέρι... Τα φάρμακα μπορούσαν μόνο να τον καθυστερήσουν, να επιβραδύνουν για λίγο τη θανατηφόρα επέλασή του..
Είχε μόνο έναν χρόνο ζωής. Και ένιωσε εκείνο το βράδυ σαν να αργοπέθαινε κι αυτός μαζί της. Σαν να του είχε ξεριζώσει κάποιος την καρδιά... Ήταν μαζί της από την αρχή της περιπέτειας, στο πλευρό της, ενθαρρύνοντάς την, χαμογελώντας όταν με δυσκολία μπορούσε να συγκρατήσει τη γοερή κραυγή που πάσχιζε να ξεφύγει από τα σωθικά του... Αλλά κρατήθηκε. Έσφιξε τα δόντια για εκείνην...
Ήταν δύσκολη η κατάσταση. Κι ήταν δύσκολη κι η απόφαση. "Δεν σε αφήνω" της είπε ένα πρωί. Ήταν ξαπλωμένη δίπλα του, ακίνητη. "Δεν σε αφήνω..." Μόνο αυτό της είπε και τη φίλησε. Κι ας του το ζήτησε και πάλι από τότε. Ας τον ικέτεψε ξανά και ξανά να την αφήσει, να φύγει μακριά, εκείνος δεν θα το έκανε. Εκείνη δεν ήθελε να τη βλέπει έτσι, να αργοσβήνει, να λιώνει σιγά σιγά μπροστά στα μάτια του. Δεν ήθελε να τον υποβάλλει στο μαρτύριο, στο βασανιστήριο του να βλέπει την όμορφη εικόνα της που τόσο αγάπησε, να ξεθωριάζει μέρα με τη μέρα μπροστά στα μάτια του. Τον αγαπούσε πολύ για να του το κάνει αυτό...
Κι εκείνος δεν μπορούσε να την αφήσει, δεν ήθελε. Όχι τώρα που τον χρειαζόταν πιο πολύ, όχι τώρα που είχε ανάγκη από στήριγμα, από κάποιον να της δίνει κουράγιο, να της κρατά το χέρι... Δεν μπορούσε να την αφήσει. Την αγαπούσε πολύ για να της το κάνει αυτό...
Ποια αγάπη ήταν η μεγαλύτερη, δεν γνώριζε κανείς τους. Ίσως ήταν η ίδια, κοινή αγάπη. "Δεν σε αφήνω" της είπε ένα πρωί. Ήταν ξαπλωμένη δίπλα του, ακίνητη. "Δεν σε αφήνω..." Μόνο αυτό της είπε και τη φίλησε. "Δεν σε αφήνω" της είπε και τη νύχτα αυτή. Ήταν ξαπλωμένη πάλι δίπλα του, πάλι ακίνητη...
"Δεν σε αφήνω..." Μόνο αυτό της είπε και τη φίλησε για τελευταία φορά...

Ο Artbomber προτείνει:

Από το blog http://www.diavazo.blogspot.com/

Τα καλύτερα του 2007

Μετά από αρκετούς μήνες ξαναγράφω στο μπλογκ για πολύ συγκεκριμένους λόγους: Πρώτος και σημαντικότερος, αφού κλείνει η χρονιά είπα να τηρήσω την παράδοση και να μην σπάσω τον κύκλο των ανασκοπήσεων με τα καλύτερα της χρονιάς που φεύγει. Δεύτερος λόγος, ότι παρότι το μπλογκ είναι σε ’’ύπνωση’’ εδώ και μήνες υπάρχουν πάνω από εκατό επισκέψεις καθημερινά (τι διαβάζουν δεν το ξέρω αλλά οφείλω να τους τιμήσω με κάτι φρέσκο…). Τρίτος λόγος: Στις ανασκοπήσεις των σεβαστών κριτικών μας αυτές τις μέρες θα διαβάσουμε τα συνηθισμένα για τη…μέτρια παραγωγή, το τέλμα της ελληνικής λογοτεχνίας και όλα τα γνωστά κλισέ που επιστρατεύουν για να καλύψουν την αδυναμία ή την αδιαφορία τους να ανακαλύψουν οτιδήποτε νέο κυκλοφορεί.

Αποστασιοποιημένος από το μπλογκ εδώ και μήνες το γράφω με σιγουριά: Ποτέ άλλοτε τα τελευταία 20-25 χρόνια η Ελλάδα δεν είχε τόσους πολλούς και καλούς συγγραφείς για κάθε αναγνωστικό γούστο και επίπεδο.

Τα υπόλοιπα είναι για λαϊκή κατανάλωση ή για συντεχνιακό κουβεντολόι μη αναγνωστών. Αρχίζω από τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς σε αντίστροφη σειρά και με ένα πολύ μικρό σχόλιο για κάθε βιβλίο ξεχωριστά:

• 10- Ο δαιμονιστής, Αύγουστος Κορτώ (εκδόσεις Καστανιώτη): Δεν θα έλεγα τυπικός Κορτώ αλλά ο καλύτερος Κορτώ των τελευταίων ετών σε ένα προκλητικό βιβλίο.
• 9. Μικρός δακτύλιος Κώστας Κατσουλάρης (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα): Με διαφορετικό ύφος και θέμα από τον εξαιρετικό ’’Αντίπαλο’’ (την προηγούμενη δουλειά του) αλλά και μια ’’διαφορετική’’ ματιά στην πόλη και τους ανθρώπους της.
• 8. Πυθαγόρεια εγκλήματα, Τεύκρος Μιχαηλίδης (εκδόσεις Πόλις): Είναι βιβλίο που εκδόθηκε το 2006 αλλά το διάβασα και το σχολίασα στο μπλογκ μέσα στο 2007.
• 7. Η μανία με την άνοιξη, Άρης Μαραγκόπουλος (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα): Το πιο πολιτικό βιβλίο της χρονιάς με τον Μαραγκόπουλο να επιστρέφει στις κλασικές φόρμες γραφής. Η παρουσία της Φλώρας (του Τσίρκα) δημιούργησε ποικίλες αντιδράσεις.
• 6. Του φιδιού το γάλα, Γιάννης Ξανθούλης (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα): Είμαι σταθερός αναγνώστης του Ξανθούλη. Δεν είναι το καλύτερο του αλλά είναι Ξανθούλης και για μένα αυτό τα λέει όλα.
• 5. Η γυναίκα που πετάει. Μένης Κουμανταρέας (εκδόσεις Κέδρος): Κλασικός Κουμανταρέας με όλη τη μαστοριά του στη σύντομη γραφή.
• 4. Ουαλικό λεξικό του σεξ, Νίκος Πλατής (εκδόσεις Κέδρος): Το ξέρω ότι δεν είναι μυθιστόρημα ή διήγημα αλλά διαβάζεται σαν….μυθιστόρημα και όχι σαν λεξικό. Απολαυστική γραφή, απίστευτης έκτασης έρευνα και γενικά μια δουλειά που αξίζει κάποιας επιβράβευσης για την πρωτοτυπία της!
• 3. μ.Χ., Βασίλης Αλεξάκης (εκδόσεις Εξάντας): Βραβευμένο ς στη Γαλλία τολμάει να αγγίξει το θρησκευτικό άβατο χωρίς όμως τις συνήθειες συγγραφικές παρωπίδες η εμμονές.
• 2. Το μονοπάτι στη θάλασσα, Αντώνης Σουρούνης (εκδόσεις Καστανιώτη): Το μοναδικό βιβλίο που συμφώνησαν σχεδόν όλα τα βραβεία και όλες οι επιτροπές. Κατάθεση ψυχής υμνήθηκε δίκαια.
• 1. Τι είδε η γυναίκα του Λωτ; Ιωάννα Μπουραζοπούλου (εκδόσεις Καστανιώτη): Την μάθαμε χάρη στην επιμονή της Λώρης Κέζα και αν δεν είχε συμβεί αυτό ίσως περνούσε απαρατήρητη για πολλά ακόμη βιβλία. Από τις σπάνιες περιπτώσεις συγγραφέων που δημιουργεί δικό της σύμπαν και δεν το έκανε μόνο στο συγκεκριμένο βιβλίο αλλά και στα δύο προηγούμενα της (όποιος τα διαβάσει θα το διαπιστώσει)!

Ότι καλύτερο έχει να επιδείξει σήμερα το ’’νέο αίμα’’ της γραφής και η τρανή απόδειξη ότι κυκλοφορούν ταλέντα γραφής στην Ελλάδα. Θυμίζω ότι πέρυσι στην πρώτη θέση για τα καλύτερα βιβλία του 2006 υπήρχαν τέσσερα βιβλία: ’’Writtersland, το νησί των συγγραφέων’’ (Νίκος Βλαντής, εκδόσεις Κέδρος), Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου (Γιώργος Σκαμπαρδώνης, εκδόσεις Κέδρος), Φάδερ ημών (Μάνος Βουράκης, εκδόσεις Ωκεανίδα), Ταξίδι στη λευκή θάλασσα (Βλάσης Τρεχλής, εκδόσεις Αρμός).

Δέκα βιβλία που δεν θα βρείτε στα ευπώλητα αλλά αξίζουν τον κόπο (Τα αδικημένα βιβλία του 2007, με την επιφύλαξη ότι ορισμένα βιβλία κυκλοφόρησαν τους τελευταίους 2-3 μήνες άρα έχουν πιθανότητες να διαγράψουν μια καλή πορεία):

• 10. Αληθινή αγάπη και άλλες ιστορίες, Γιάννης Παλαβός (Intro Books). Τον ανακαλύψαμε χάρη σε μια νουβέλα του που υπήρχε σε μπλογκ πριν από μερικούς μήνες. Η πρώτη συλλογή διηγημάτων του έδειξε ότι διαθέτει τα προσόντα να κάνει μια καλή λογοτεχνική πορεία.
• 9. Ο διστιχηζμένος κομονιστής, Δημήτρης Μπατσιούλας (εκδόσεις Μπατσιούλας Ν. και Σ.): Χαρτογραφημένη ιστορία της Μακεδονίας την εποχή της Βουλγαρικής κατοχής και ένα έντιμο (πολιτικά) βιβλίο που αποδίδει ισόποσα και ισομερώς ιστορικές ευθύνες. Προϊόν σημαντικής έρευνας αλλά και με υπόθυεση που διαβάζεται αυτόνομα.
• 8. Το συγκρότημα, Αντώνης Τουρκογιώργης (εκδόσεις Ιανός): Δεν αξίζει μόνο για όσους μεγαλώσαμε με τους Socrates drunk the conium αλλά και γιατί ένας από τους καλύτερους έλληνες ροκ κιθαρίστες αποδεικνύεται ταλέντο γραφής και ύφους.
• 7. Η νύχτα της λευκής παπαρούνας, Κώστας Μίσσιος (εκδόσεις Διόπτρα): Κι’ όμως και στην Ελλάδα γράφονται αξιοπρόσεκτες ιστορίες μυστηρίου και μάλιστα από ένα πρωτοεμφανιζόμενο. Παράλληλα και η καλύτερη δουλειά πρωτοεμφανιζόμενου για τη χρονιά που τελειώνει.
• 6. Το άλλο μισό μου πορτοκάλι, Λευτέρης Μαυρόπουλος (εκδόσεις ’Ινδικτος). Ο βορειοελλαδίτης συγγραφέας καταγράφει με υπέροχο τρόπο ένα μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Δεν τον είχα ανακαλύψει αλλά διαβάζοντας την πρόσφατη δουλειά του ανέτρεξα και στην προηγούμενη (Ο θανατοναύτης) που επίσης είναι δυνατό δείγμα γραφής.
• 5. Αυτό που σου ξεφεύγει, Πολυχρόνης Κουτσάκης (εκδόσεις Μίνωας): Οι κριτικοί συνεχίζουν να τον…αγνοούν. Βραβεύτηκε πρόσφατα για θεατρικό του έργο, διαπρέπει στο εξωτερικό αλλά οι ντόπιοι λογοτεχνικοί κύκλοι τον γνωρίζουν ελάχιστα για να μην πω καθόλου. Πέραν των υπολοίπων η νέα του δουλειά διαθέτει κάτι που...ξεφεύγει ή λείπει από την πλειοψηφία των ελλήνων συγγραφέων: Απλό ατόφιο χιούμορ.
• 4. Αμανίτα Μουσκάρια, Παύλος Μεθενίτης (εκδόσεις Καστανιώτης): Δειλά-δειλά τον ανακάλυψαν οι κριτικοί αλλά όχι και η μεγάλη μάζα των αναγνωστών. Στο δεύτερο βιβλίο του (παρότι δεν ξεπέρασε τον αριστουργηματικό πρωτόλειο ΄’Άλλο’’ του) καταθέτει μια δουλειά με ξεχωριστό ύφος γραφής, εξαιρετική χρήση της ελληνικής γλώσσας και ξεδιπλώνει μια παράξενη ιστορία από την εποχή του εμφυλίου.
• 3. Μπλε καστόρινα παπούτσια, Θανάσης Σκρουμπέλος (εκδόσεις Τόπος). Ο συγγραφέας γνωστός, ο εκδοτικός οίκος καινούργιος. Βιβλίο ατμοσφαιρικό με καλό γράψιμο και ύφος που κερδίζει τον αναγνώστη από την πρώτη αράδα. Μια από τις καλύτερες λογοτεχνικές αποτυπώσεις των ’’βρώμικων χρόνων’’ και των γεγονότων (κόκκινη προβιά, προβοκάτσια στον Γοργοπόταμο) που άνοιξαν την πόρτα στη δικτατορία με soundtrack το ροκ του Πρίσλεϊ. Αν δεν είχε προηγηθεί το βιβλίο του Σκαμπαρδώνη θα ήταν η καλύτερη ίσως ’’εικονογράφηση’’ του λούμπεν παρακράτους. Παρότι ο Σκρουμπέλος τείνει να γίνει ’’μονοθεματικός’’ είναι ένα θέμα που το χειρίζεται και το παρουσιάζει άψογα.
• 2. Live wire, Η ευαγής επανόρθωση, Ρέννος Οιχαλιώτης, Πέτρος Στεφανέας (εκδόσεις Γαβριηλίδης). Άλλο ένα βιβλίο του 2006 που πέρασε απαρατήρητο. Απάντηση σε όσους γκρινιάζουν ότι η ελληνική λογοτεχνία είναι εγκιβωτισμένη στο τρίγωνο Ομόνοια-Σύνταγμα-Κολωνάκι! Παγκοσμιοποίηση, ακτιβισμός, μοντέρνες τεχνολογίες σε ένα μυθιστόρημα που τυπικά φέρνει πάνω του την ετικέτα του αστυνομικού αλλά είναι πολύ περισσότερα. Γραμμένο σε άλλη γλώσσα θα ήταν πανευρωπαϊκό μπεστ σέλερ.
• 1. Τα μελένια λεμόνια, Η διαθήκη των γκαβλωμένων ανθρώπων, Θανάσης Τριαρίδης (εκδόσεις Τυπωθήτω): Ήταν αναμενόμενο ότι οι κριτικοί θα έδειχναν μουδιασμένοι απέναντι στην εικονοκλαστική δουλειά του ακτιβιστή από τη Θεσσαλονίκη και προτίμησαν τη λύση της....σιωπής. Έργο που σε άλλη χώρα θα τροφοδοτούσε συζητήσεις, αναλύσεις, διαφωνίες. Στην Ελλάδα καταδικασμένο θύμα του μεσαιωνικού λογοτεχνικού σκοταδισμού. Παρότι υπάρχουν δεκάδες σημεία του που διαφωνώ είναι μια σπάνια δουλειά.

Θυμίζω ότι τα αντίστοιχα ’’αδικημένα βιβλία ήταν για το 2006 το ’’Ταξίδι στη λευκή θάλασσα’’ του Βλάση Τρεχλή (εκδόσεις Αρμός) και για το 2005 οι ΄΄’Ακροβάτες του χρόνου’’ του Πολυχρόνη Κουτσάκη. Υπάρχει και η λίστα με τα ευπώλητα της χρονιάς που ήταν κατώτερα του θορύβου που δημιούργησαν. Διάλεξα πέντε βιβλία και εξηγώ τους λόγους:

• 5. Πάρτι γενεθλίων, Πάνος Καρνέζης (εκδόσεις Λιβάνη): Δημιούργησε τεράστιες προσδοκίες με τις υποδειγματικές ’’Μικρές Ατιμίες’’ πριν από μερικά χρόνια αλλά ούτε ο Λαβύρινθος, ούτε η συγκεκριμένη δουλειά του τις επιβεβαίωσαν.
• 4. Κινέζικα κουτιά, Σώτη Τριανταφύλλου (εκδόσεις Πατάκη): Η Σώτη σε ελεύθερη πτώση έμπνευσης. Ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είναι σπουδαίο αλλά τελικά αποδείχθηκε ’’κινέζικο κουτί’’.
• 3. Αλδεβαράν, Παύλος Μάτεσις (εκδόσεις Καστανιώτη): Μουδιασμένη συνέχεια του ’’Μύρτου’’. Τη διασώζει μόνο η υποδειγματική ικανότητα γραφής του συγγραφέα αλλά δεν φτάνει.
• 2. Σουέλ, Ιωάννα Καρυστιάνη (εκδόσεις Καστανιώτη): Δεν θυμάμαι τα τελευταία χρόνια ένα βιβλίο που πήρε κρατικό βιβλίο λογοτεχνίας να δημιούργησε τόσες αντιδράσεις. Τις δικές μου ενστάσεις (που είχαν δημιουργήσει πολλές συζητήσεις) τις είχα καταθέσει προ μηνών στο μπλογκ και υπάρχουν στα σχετικά αρχεία.
• 1. Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι, Λένα Μαντά (εκδόσεις Ψυχογιός): Ξέρω ότι πάνω από 80.000 άνθρωποι που τίμησαν το βιβλίο ως το απόλυτο μπεστ σέλερ της χρονιάς θα διαφωνήσουν. Λυπάμαι ειλικρινά (και λυπάμαι διπλά γιατί μου έχουν πει ότι η συγγραφέας είναι ένας υπέροχος άνθρωπος) αλλά μετά τις 40-50 πρώτες σελίδες είχα την αίσθηση ότι διάβαζα κάτι απόλυτα προβλέψιμο. Φυσικά όταν υπάρχει η ετυμηγορία της αγοράς η άποψη ενός μπλόγκερ πάει…περίπατο.

Στην αντίστοιχες πρώτες θέσεις των απογοητεύσεων της χρονιάς είχαν τοποθετηθεί το 2005 το ’’Δύο μέρες μόνο’’ του Χριστόφορου Παπακαλιάτη και το 2006 Ο Κυρίαρχος των οκτώ της Άννας Παναγιωταρέα. Δεν τελειώσαμε….Το γεγονός ότι εδώ και αρκετούς μήνες διάβαζα χωρίς την υποχρέωση να γράφω παράλληλα τις εντυπώσεις μου είχε και ένα καλό. Ανακάλυψα μερικά αξιόλογα βιβλία πέραν από τα μυθιστορήματα και τα διηγήματα. Μελέτες ή δοκίμια ειδικού ενδιαφέροντος τα οποία καταγράφω χωρίς σειρά αξιολόγησης και με ένα μικρό συνοδευτικό σχόλιο:
Οι μάγοι του καιρού (Tim Flannery, εκδόσεις Ισόρροπον): Δεν ασχολήθηκε μόνο ο….Γκορ με το κλίμα και στο συγκεκριμένο βιβλίο ο αναγνώστης ανακαλύπτει σε μια σχεδόν φρικιαστική απαρίθμηση γιατί ο πλανήτης είναι καταδικασμένος σε οικολογική καταστροφή.
Σχέσεις νερού (Σοφία Ριζοπούλου, εκδόσεις Δίαυλος): Τα πάντα για το νερό που πίνουμε γραμμένα με ένα πολύ έξυπνο τρόπο. Επειδή ο επόμενος μεγάλος πόλεμος θα γίνει για το νερό.
Ροκ παγκοσμιοποίηση και ελληνική πραγματικότητα (Νίκος Μποζίνης, εκδόσεις Νεφέλη): 573 σελίδες όπου και ο πιο απαιτητικός ή ενημερωμένος μουσικά αναγνώστης θα ανακαλύψει πράγματα που δεν ξέρει για τους λόγους που η ροκ μουσική είναι κάτι παραπάνω από μουσικό κίνημα. Έξοχη δουλειά.
Α όπως Αμερική (Συλλογικό έργο, εκδόσεις Μαγικό Κουτί): Το πρώτο βιβλίο του νεότευκτου εκδοτικού οίκου του Νίκου Βλαντή πετυχαίνει μια πρωτότυπη καταγραφή της αμερικάνικης ιστορίας μέσα από την ’’αναθεώρηση’’ εννέα γνωστών κινηματογραφικών ταινιών. Ξεκίνημα έκπληξη για ένα φιλόδοξο εκδοτικό οίκο με απρόσμενα φρέσκα κείμενα γραμμένα όχι μόνο από λογοτέχνες αλλά και από ανθρώπους του κινηματογράφου ή των τεχνών.Επίσης δεν τελειώσαμε ακόμη…Δύο βιβλία ξένων συγγραφέων μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έγραφα (ή θα διάβαζα) ένα βιβλίο σχεδόν 1000 σελίδων που ΔΕΝ ΘΑ είχε την υπογραφή του Πίντσον. Κι’ όμως συνέβη και συνέβη μέσα σε χρονιά που υπήρχε ΚΑΙ βιβλίο του Πίντσον (το εξαιρετικό Against the day). Αναφέρομαι στο υπέροχο Σανταράμ που κυκλοφόρησε το 2003 αλλά στη χώρα μας έφτασε μόλις φέτος από τις εκδόσεις Διήγηση και παρότι βρίσκεται γύρω στο εξάμηνο στα βιβλιοπωλεία έχει περάσει απαρατήρητο! Η παραληρηματική αφήγηση μιας ζωής που δεν μπήκε σε καλούπια γραμμένη αριστουργηματικά από τον Γκρέγκορι Ντέιβιντ Ρόμπερτς. Διαβάστε το πριν γίνει…μόδα αφού σύντομα θα κυκλοφορήσει η ταινία που βασίζεται στο βιβλίο με τον Τζόνι Ντεπ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Παρότι είναι αδύνατο να το κουβαλήσει κάποιος μαζί του σε ταξίδι (πολύ βαρύ!) είναι ευκολοδιάβαστο (για βιβλίο 1000 σελίδων) και δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση άσκηση αναγνωστικής αντοχής. Και ένα ακόμη ογκώδες βιβλίο (+600 σελίδες) το Tree of smoke (δεν έψαξα για ελληνική μετάφραση, το διάβασα στα αγγλικά) του Ντένις Τζόνσον. Δεν είναι ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΒΙΒΛΙΟ για το Βιετνάμ. Είναι ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΕΤΝΑΜ που κατορθώνει να πει όσα δεν έχουν πει όλα τα προηγούμενα (και δεν είναι λίγα) 35 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου-στίγμα στην αμερικάνικη ιστορία. Αν δεν έχει ήδη μεταφραστεί θα μεταφραστεί κάποια στιγμή σύντομα.Εδώ κλείνουμε…Η χρονιά ήταν καλή για τη λογοτεχνική παραγωγή και για όσους μπορούν να δουν πέρα από τα δάκτυλό τους και πέρα από τους λογοτεχνικούς καβγάδες, διαφωνίες και τη μόνιμη μιζέρια του χώρου ήταν ακόμη καλύτερη. Σε πείσμα όσων θέλουν να εγκλωβίσουν την ελληνική λογοτεχνία στα όρια μιας μικρής αγοράς ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης βρέθηκε υποψήφιος για ένα μεγάλο λογοτεχνικό βραβείο στην Αγγλία, ο Αλέξης Σταμάτης και η Αμάντα Μιχαλοπούλου μεταφράσθηκαν και εκδίδονται στην Αμερική και για όσους πιστεύουν ή προσπαθούν υπάρχει μέλλον. Για να υπάρχει μέλλον πρέπει να υπάρχουν και αναγνώστες οπότε κλείνω με τη μόνιμη ευχή μότο του μπλογκ για το 2008: Με υγεία, ευτυχία και ειρήνη να διαβάσουμε ΕΝΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ βιβλίο ο καθένας μας από όσα διαβάσαμε το 2007. Καλή χρονιά σε όλους….Ειδικά σ’ αυτούς που ΔΕΝ μας αγαπάνε.

Aπό τον reader's-diggest

Ένα όνειρο

Ο Artbomber σας ανακοινώνει ότι ξεκινά την πρώτη του ηλεκτρονική εκδοτική προσπάθεια.

Τίτλος: "Το ομορφότερο όνειρο που είδα"

Ο Artbomber σας προσκαλεί να μοιραστείτε μαζί του την πιο όμορφη εμπειρία σας... την πιο προσωπική σας στιγμή. Το όνειρο που για πάντα θα θυμάστε.

Ο Artbomber φιλοδοξεί να συγκεντρώσει τις ονειρικές σας περιγραφές σ' ένα ολοκληρωμένο έργο γεμάτο ευαισθησία που θα αποτελέσει την πρώτη ψηφιακή έκδοσή του.

Έτσι αποφάσισε ότι θέλει να είναι η πρώτη του έκδοση... γεμάτη όνειρα.

Αν σας ενδιαφέρει να συμμετάσχετε στην πρώτη ψηφιακή εκδοτική προσπάθεια, στείλτε mail στο artbomber@windowslive.com για περισσότερες λεπτομέρειες.

Tην επόμενη Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2008 στην ΕΤ1 στις 19.00 στην εκπομπή 'Ψηφιακή Ελλάδα' θα μπορέσουμε να δούμε το αφιέρωμα που κάνει η τηλεοπτική εκπομπή στην εκδοτική μας προσπάθεια "BLOGGERS- ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ".

Συντονιστείτε στο πρώτο κανάλι την άλλη Δευτέρα στις 19.00. Το γύρισμα της εκπομπής έχει γίνει εδώ και καιρό. Συμμετέχουν 3 από τους συγγραφείς μας και λένε ότι ήταν μια καταπληκτική εκπομπή.